تحریریه زنان

وقتي خبر لغو مجوز مجله زنان را به نقل از يك منبع آگاه در خبرگزاري فارس خواندم، شانه بالا انداختم و پيش خود گفتم:«نمي دانم» 

واقعا نمي دانم. نمي فهمم جگونه ممكن مي شود تا اخلاق، وجدان و انسانيت در يك جلسه كوتاه از بين برود. درست است. اين جمله ها تكراري است و از دسته همان شعارهايي است كه وقتي پيش جماعت روشنفكر اظهارشان كني واكنش هاي منفي بيان مي شود و خميازه ها سرباز مي كنند؛ اما واقعيت دارد. باور كنيد واقعيت دارد. مي نشينند دور يك ميز و با رويي سپيد و گشاده به يقين مي رسند كه زنان در مجله زنان، سياه شده اند يا اين مجله وضع زنان جامعه اسلامي را آن گونه كه نيست جلوه مي دهد يا آن طور كه هست مي نماياند. مگر اخلاق و انسانيت شاخ و دم دارد كه كسي مفهوم آن را نفهمد. 

اين كار – يعني لغو مجوز مجله زنان -  درست مثل اين مي ماند كه ملت ايران در تاكسي و اتوبوس و مهماني ها، مردمي از جنس خودشان را بي فرهنگ مي دانند و خود براي عبور از اين سمت به آن سوي يك اتوبان، دقيقا از زير پل عابر عبور مي كنند و وقتي خودرويي در همان حال با آن‌ها اصابت كند، تقصير را به گردن راننده بي احتياط مي اندازند و خود مي دانيم كه اين، فقط نمونه كوچكي از شمار فراوان تضاد در حرف و عمل ايراني ها ست. چه مي گويم؟! يادم افتاد. 

مي نشينند دور يك ميز و اخلاقيات را تبيين مي كنند. به يقين درباره حمايت اخلاقي و عملي از زن سخن مي گويند و از زير پل عابر، درست وسط اتوبان رد مي شوند. اين گونه مي شود كه مجله اي به اسم «زنان» درست وسط اتوبان لغو مجوز مي شود.