International Petition in Support of Zanan Magazine
(روی لینک کلیک کنید لطفا!)

محمدحسین صبوری

من هنوز هم نمی­دانم که باید بنویسم یا نه. نوزده روز می­گذرد از توقیف زنان؛ و آشنا و غریبه، دور و نزدیک درباره آن گفتند و نوشتند؛ حالا بعضی به اعتراض و برخی برای تسلا. ، و من هنوز مردد که بنویسم یا نه.  سخت است برایم نوشتن از مثلا پایان زنان، و متعجبم از دیدن حجم زیاد نوشته­ها در مورد این رویداد. نه، من نمی توانم به این راحتی در مورد زنان بنویسم. اصلا همیشه دوست داشته­ام تولدها را تبریک بگویم، آغازها را جشن بگیرم؛ برای پایان­ها، دست­کم در ایران ما، فوج فوج آدم­ها می­آیند؛ دیگر به من و تو احتیاجی نیست. تولدها غریبند دراین دیار. اما کلنجارم با خود این بار بیشتر از این روست که حالا باید از پایان زنان نوشت؛ برای تسلای بازماندگان یا در اعتراض به ... اسمش را چه بگذاریم ... .  دوستان، من حاضر به مشارکت در این بازی نیستم. اصلا من لجم می­گیرد از دیدن فوج آدم­های چاق و چله­ای که برای همدلی و همراهی با بازمانده یک مصیبت سر می­رسند. اصلا من خودم داغدارم، پریشانم؛ داغدار از دست رفتن حجمی از زیبایی­ها. نمی­خواهم در مورد این حجم اغراق کنم؛ همان به اندازه دفتر زنان.  اصلا من به این پایان بی ایمانم. اگر هم حقیقتی داشته باشد، دوست دارم مثل یکی دو حادثه بد زندگی­ام نادیده­اش بگیرم، انکارش کنم. باید مثلا تسلایی بنویسم؟ برای که؟ برای شهلا شرکت؟ برای همکارانم در مجله زنان؟ برای زنان این مرز و بوم، که از این پس نخواهند توانست از رنج­های خود بگویند و بشنوند؟ راستی، چه چیز مانده است برای من؟ برای ما؟ برای زن و مرد ایرانی؟ تا امروز فکر می­کردم  مویه تنها چیزی است که در ایران این سال­ها آزادانه و در حد خواهش دلتان می­توانید از آن برخوردار شوید. آزادانه و با خیال راحت مویه کنید، چهره بخراشید؛ بسوزید و بسازید( زن ایرانی چه آشناست با این آخری). وقتی در سیاهه جرایم زنان دقیق تر شدم دیدم حتی مویه­ها نیز جرم تلقی شده­اند. فکر می­کنم این آخری­ها برخورداری از این موهبت نیز مشروط به شرایطی شده است؛ به شرط آنکه مخل خواب خوش آقایان نشود؛ یا چه می­دانم، همان تشویش اذهان عمومی.

پریشانم و پریشان می نویسم. حالا فکرش را بکنید نوزده روز تمام با همین پریشانی سر کرده­ام. روز به روز پریشان­تر از دیروز. امروز از این همه نامه و تسلا و اعتراض، یکی در پی دیگری، حس بدی داشتم. کدام پایان؟ کدام توقیف؟ حالم خوش نیست؛ کسی که در این شانزده سال سری به دفتر زنان نزده باشد، حجم این ناخوشی و پریشانی برایش عجیب می­نماید.

دوازده ساله بود زنان، که سرنوشتم به آن گره خورد. نمی­دانم چرا؛ اما از فردای اولین روز همکاری­ام حس کردم که بیش و پیش از هر چیز زنانی­ام. زنان هویت من شد و در این سال­ها، هیچ چیز برایم خوشایندتر از این نبود که زنانی شناخته شوم؛ جزئی از پیکر این دخترک رعنا. کم تجربه نداشتم در گروه­ها و سازمان­ها و ...، اما زنان جاذبه­ای داشت برایم که حاضر نبودم افتخار حضور نه چندان پررنگم در آن را با هیچ چیز دیگری عوض کنم. این جاذبه صرفا مرتبط با آرمانی نبود که زنان سودای آن را داشت. فکر می­کنم دفتر مجله زنان، هم­سنگ خود مجله، ارزش مرور و بررسی دارد. ویژه­نامه صدسالگی زنان تا حدودی پرده برمی­دارد از پشت صحنه ماجرای تولد هر شماره؛ اما نه آن قدرها که با ساعتی حضور دستگیرتان می­شد.

خانواده­ای درگیر کار می­شد تا مجله زنان به دکه های روزنامه­فروشی برسد. اشتراک در هدف تنها یکی از چیزهایی بود که همکاران شهلا شرکت را به هم مرتبط ­می­ساخت( و می­سازد). متن پاکیزه و گزارش ­های کم­نظیر در کنار پیشتازی در طرح مسائل و گاه راه­حل­ها، و البته صفحات خواندنی شعر و ادبیات، البته  محصول  کار گروهی  زبده و شیفته آرمان­های زنان بود، اما در همان حد و اندازه، وامدار مهربانی و مدارای زنی بود که ویژگی­های شخصی­اش بر درخشش او در عالم روزنامه­نگاری می چربد. پر و بال گسترده است این زن، ققنوس وار و برای سال­های سال، و مجله زنان هر ماه از میان خاکستر به جا مانده از سوختن او رخ می­نموده است. شاهد این سوختن اگر می­بودی، حادثه نوزده روز پیش معنا و مفهومی دیگر برایت می­یافت.

دلم گرفته است درست مثل عاشقی که خاطرات اولین دیدارهایش را دزدیده باشند؛ مثل آدمی که باد سرد فراموشی ، درست بهترین سال­های عمرش را با خود برده باشد. پریشانم و در این غربت سرد، یگانه کاری که برایم مانده است، شمردن زخم­هایی است که در این سال­ها خورده­ایم و مقایسه آنها با این آخری است. 

همکارم برایم پیام کوتاهی می فرستد: «زنان لغو امتیاز شد.» نگاهم روی زنان می خشکد و گونه هایم تر می شود. «چه قدر باید پرداخت؟» نمی دانم این بغض فروخورده کدام سالیان است که ناگاه می ترکد و نگاه های مضطرب و پرسان دیگران را به سویم می کشاند. ترسی در نگاهشان هست. فکر می کنند عزیزی را از دست داده ام. درست فهمیده اند، انگار. پیش از آنکه بپرسند، پاسخ می دهم: «مجله زنان لغو امتیاز شده.» دلیل گریه ام را نمی فهمند، خودم هم همینطور. به اتاقی می روم و اشک هایم را برای زنان فرومی ریزم؛ زنانی که اشک های بسیاری برای زنان ریخت و خون دل های فراوانی خورد تا آنان بزرگ شوند. دلم می سوزد. «ما هرچه را که باید از دست داده باشیم از دست داده ایم». دیگران هنوز دلیل گریه ام را نفهمیده اند، خودم هم همینطور. انگار عزیزی را از دست داده ام، یک دوست قدیمی. نه، انگار خودم مرده ام! «من مرده ام و شب هنوز هم گویی ادامه همان شب بیهوده است.» وگرنه کسی برای تعطیل شدن مکانی که در آنجا کار می کرده گریه نمی کند و اینگونه ماتم نمی گیرد. سعی می کنم دیگران را که نگران شده اند و مدام به سراغم می آیند، قانع کنم: زنان تنها روزنه امیدی بود که برای زن ها وجود داشت. در حوزه زنان، نشریه ای با این کیفیت و در این سطح و اندازه هنوز منتشر نشده. این مجله حق زیادی به گردن زن ها دارد. خیلی چیزها به آنها یاد داده. به آنان آموخته تلاش کنند حقوقی را که خداوند به طور طبیعی به آنها داده به دست بیاورند…

دوباره بغضم می ترکد… یاد سال های دور می افتم، سال های نزدیک. «ما بی چراغ به راه افتادیم.» خاطرات آن سال ها جلو چشمم رژه می روند. در میان خاطرات همۀ آن سال ها، تصویر زنی که همیشه بود و در رأس بود در ذهنم ماندگار شده: شهلا شرکت. نگاهم رویش میخکوب می شود: زنی بزرگ، با تدبیر، قدرتمند، و باشکوه! چه قدر درد کشید تا زنان زاده شود. قطره قطره از خون خود به او نوشاند تا بزرگ شود و رفتن را بیاموزد. زنان بزرگ می شد، پروبال می گرفت. کم کم، اینجا و آنجا، آن را می شناختند، به عنوان مجله ای وزین و ارزشمند. زنان داشت بزرگ می شد. به تدریج، می توانست روی پای خود بایستد. زن لبخند می زد. با هر موفقیت کودک، زن پروبال می گرفت. هرچه داشت نثار کودک می کرد تا او توانمند و مستقل شود. و من می دیدم که چه آسان زندگی اش را به پای این کودک، که عشق همه روزگارانش بود، می ریزد. من این کودک را از 5/2 سالگی در آغوش گرفتم. پرستاری از او ــ هرچند با همراهی دایگانی مهربان و مادری مهربان ترــ آسان نبود. شور می خواست، عشق می خواست. و من انگار عاشق بودم. «و زخم های من همه از عشق است.» دلم می سوزد. «ما هرچه را که باید از دست داده باشیم، از دست داده ایم». هیچ وقت در طول زندگی از دست دادن چیزی این قدر برایم تأسف به همراه نداشته است. این روزها باید 16 سالگی زنان را جشن می گرفتیم. 16 شمع روشن روی کیک می گذاشتیم، چشمانمان را می بستیم و منتظر می ماندیم تا آه زنان این مرز و بوم همه شمع ها را خاموش کند...

و کودک به نوجوانی رسید، از آب و گل درآمد. دیگر خیال زن داشت راحت می شد که کودکش دوره سخت و بحرانی را سپری کرده و به آرامش رسیده. خوشحال بود که زنان جای خود را در میان همه قشرها باز کرده. اما به یکباره همه چیز در هم فروریخت. درست در روزهایی که باید 16 سالگی زنان را جشن می گرفت در عزای آن ناباورانه به سوگ نشسته است. هرچند این اولین سوگ زن در این سال نیست. او در این سال دو عزیز دیگر را نیز از دست داده است: پدر و مادر؛ دو گوهری که هیچ چیز و هیچ کس جای خالی حضور گرمشان را برای زن پر نمی کند. حالا، او با این همه مصیبت داغ دیگری را تجربه می کند.

به زن فکر می کنم. الان چه حالی دارد؟ تنها، در آستانه فصلی سرد، در ابتدای نیمه دیگر زندگی. به دیدنش می روم. سرحال به نظر نمی رسد. خستگی زیر پوستش جا خوش کرده. چشم هایش برق همیشگی را ندارد. انگار رمقی برایش نمانده. هرچند امیدوار به نظر می رسد که پیش از ابلاغ رسمی حکم تعطیلی مجله ورق برگردد و زنان از این طوفان جان به در برد، اما گویی چیزی در درونش مرده است. نمی دانم این شوق سالیان دراز کار کردن برای زنان است که دیگر در وجودش زنده نیست، یا بی خوابی های احتمالی در پی نگرانی برای تعطیلی مجله او را به این حال و روز نشانده، یا شاید دغدغه زنان و البته مردانی را دارد که برای او و " زنان" کار می کردند و حالا ــ با ابلاغ یک حکم ــ از کار بی کار می شوند و به کنج خانه ها پناه می برند، تا شاید وقتی دیگر. شاید هم به حال خود دل می سوزاند. زنی که سالیانی چند به حال زنان دل سوزانده و تنها و بی هیچ پشتوانه ای برای رشد آنها تلاش کرده، و قطعأ سهمی انکارناپذیر در آگاهی بخشی به زنان و مردان این مرز و بوم در زمینة حقوق زنان داشته اینک در انتظار پاداش است: تعطیلی یا ادامه کار زنان. «و فردا در ذهن کودکان مفهوم گنگ گمشده ای داشت.»

توسط جناب آقاي محمد خزاعي
سفير فوق‌العاده و تام‌الاختيار
هيئت نمايندگي دائمي جمهوري اسلامي ايران در سازمان ملل متحد
دورنما: 7086-867-212

ما امضاكنندگان زير از شنيدن خبر لغو امتياز ماهنامة زنان توسط هيئت نظارت بر مطبوعات عميقاً نگران هستيم.

طي شانزده سال گذشته، ماهنامة‌ زنان صدايي مهم در گزارش مسائل زنان ايران- چه مشكلات و چه دستاوردهايشان- بوده است. اين نشريه همچنين تريبوني ضروري براي تشويق گفتگو ميان افرادي بوده است كه حقيقتاً به حل مشكلات گسترده‌تر اجتماعي علاقمند بوده‌اند. پوشش خبري مستمر زندگي زنان ايران در اين نشريه فرصتي براي شكل گرفتن يك درك متعادل بين‌المللي از جامعة‌ ايران فراهم آورده است. لغو امتياز انتشار ماهنامة زنان همة ايرانيان را از منبعي مهم در زمينة مسائل زنان محروم مي‌كند و در اين برهة حساس از حيات كشور نشرية ديگري را تعطيل مي‌كند.

ما به شدت از اين لغو امتياز توسط هيئتي كه طبق قانون اساسي اجازة لغو امتياز هيچ نشريه‌اي را ندارد نگران هستيم. ما خواستار بازپس‌گيري فوري اين لغو امتياز، و بازگرداندن مجوز انتشار ماهنامة زنان هستيم. لغو امتياز زنان مغاير با حق آزادي بيان و بر اساس هر معياري به كلي غيرقابل قبول است.

لیست امضاء کنندگان این نامه را در اینجا ببیندید .

در همین زمینه :

اعتراض صدها تن از استادان دانشگاهها و فعالين حقوق بشر به لغو مجوز ماهنامه زنان - صدای آمریکا

اعتراض بین المللی به لغو مجوز مجله «زنان» - رادیو فردا

اعتراض روشنفکران ایران و جهان به لغو امتیاز زنان - رادیو زمانه

اعتراض به لغو مجوز ماهنامه‌ی زنان - ایران امروز

اعتراض ۱۲۰ نفر از اساتید دانشگاه و شخصیت‌های علمی و فرهنگی جهان به لغو مجوز ماهنامه زنان - خبرنامه امیرکبیر
بیانیه اعتراضی بیش از 1500 نفر از چهره های سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی نسبت به لغو امتیاز مجله زنان - راز نو

سخني است منتسب به كنفوسيوس كه مي‌گويد "ستم با ستم بر كلمات آغاز مي‌شود." انتساب اين سخن به كنفوسيوس درست باشد يا خير، و اطلاق و عموم اين سخن هم پذيرفته باشد يا خير، حقيقت ظريف و باريك, و در عين حال عميقي را در خود دارد. در واقع بسياري از نابسامانی‌هایی که در برخی جامعه‌ها با آن روبرو هستيم از جمله همین اتهام اخلال در  امنيت رواني جامعه که به مجلة زنان وارد شده، آغازگاهش همان ستم بر كلمات است.

كلمات براي خود روحي دارند و جسدي ؛ جسدشان حرف‌‌هايي است كه يك كلمه را مي‌سازند اما روحشان از معنایی مایه می‌گیرد كه به آن‌ها نسبت داده می‌شود. جان كلمات، معناي آنهاست. اگر كلمه‌ از معنا تهي شود، يا در معناي ديگري به كار رود، هويت خود را از دست می‌دهد، چیستی‌اش از کف می‌رود و گویی جانش فنا می‌شود. به این ترتیب  است که کلمه اعدام می‌شود. اعدام بزرگترین ستمی است که بر جانداری چون کلمه می‌تواند روا ‌شود. و این کاری است که معمولاً در سیاست و به دست سیاستمداران صورت می‌‌گیرد.

اما دگرگون کردن معنای كلمه شايد هميشه هم ناپسند نباشد و اتفاقاً گاهی به کلمه‌ای عادی درخششی خیره کننده بدهد یا حتی کلمه‌ای در حال احتظار را زنده کند. این همان کاری است که شاعران، بهتر از هر کس، با کلمه وبا کلمه‌ها می‌کنند. شاعران کلمات را می‌تراشند و صیقل می‌دهند، داخل آن را از معنای ملموس و مأنوسش خالی می‌کنند، و با خالي كردن معناي مألوف و خو شدة كلمه، دست ما را می گیرند و به جهان ديگري مي‌برند، و امكان تجربه‌هاي معنايي جديدی به ما مي‌دهند. ما جهان را براساس زبان تجربه مي‌كنيم و با زبان مألوف و متداول تنها می‌توانیم جهان مأنوس و متعارفی را که به آن خو کرده‌ایم، تجربه کنیم. زبان دگرگونه‌، که بر دوش کلمه‌ها و ترکیب‌های دگرگونه پیش می‌رود، به ما امکان می‌دهد با جهان دگرگونه‌اي روبرو شویم. شاعران از كلمات آشنايي‌زدايي مي‌كنند و عادت‌هاي مالوف و مانوس ما را از كلمات مي‌زدايند تا به ما امكان تجربة جهان‌های جديدی بدهند که تنها در زبانی جدید میسر می‌شود. شاعران ما را با این ترفند‌های زبانی  غافلگير می‌کنند و در بهت و حیرت حاصل از مواجهة با این زبان جدید، ما را ناغافل در تجربة جهانی جدید سهیم می‌کنند. تنها به مدد همین زبان است که می‌توان به جهانی گذر کرد که در «تنبلي لطيف مرتع»ش برّه‌ای «علف تنهايي» کسی را می‌چرد.

جهان سورئالی که از خلال این ترفند‌های زبانی ساخته می‌شود، ناگزیر سرشار از ابهام و ایهام است. این جهان همان طور که از قواعد زبانی متداول پیروی نمی‌کند، از قواعد جهان رئال هم تبعیت نمی‌کند. ساختار دگرگون زبان، ساختار این جهان را هم دگرگون می‌کند و آن را برای ما مبهم می‌سازد. این جهان لازم دارد تا در ابهام خودش باقی بماند. ابهام‌زدایی از زبانِ این جهان با مرگ آن همزاد است. شفافیت، قاتل این زبان و جهان برساخته بر پایة این زبان است.

اما اگر اين كار در عالم سورئال شعر و شاعري مجاز باشد و امكان مواجهه‌های عادتاً ناممكنی را فراهم کند که ما فقط در پناه ادبیات و هنر می‌توانیم تجربه‌شان کنیم، در عالم سياست مي‌تواند بزرگ‌ترين ستم‌ها را به بار آورد. در جهان سیاست دگرگون کردن کلمه، ستم بر کلمه، و از این‌رو آغاز ستم است. ما در عالم هنر و ادب به ايهام و ابهام و پرسه زدن در جهان های محو و غبارآلود نياز داريم. بدون این ابهام و ایهام از احساس تجربه‌های جدید محروم می‌مانیم.  اما اگر همين وضعيت ابهام‌آلود در عرصه سياست حاكم و برقرار باشد، سپهر سياست به مکانی برای پنهان‌کاری و فریبکاری، به عرصه‌ای فارغ از نظارت و در بهترین حالت به منطقه‌ای برای تصمیمات محتملاً نادرست تبدیل می‌شود. هر قدر که در جهان‌های شعرساخته ابهام و ایهام لازم و دل‌انگیز باشد، در سپهر عمومی و در عرصة سیاسی خطرناک است. به همین دلیل، در هر ساخت سیاسی به میزانی که حکومت مدعی نمایندگی از جانب دولت باشد، باید از فضای سیاسی ابهام‌زدایی کند. در واقع هر قدر بتوان پنجره‌هاي مشجر اتاق‌خواب سياست را روشن‌تر کرد، يا به تعبيري كه در علوم سياسي مصطلح است، شفافيت را در عرصه سياست افزايش داد، امكان كنترل عرصه سياست و نظارت بر کارو بار سياست‌مداران هم بيشتر خواهد شد. در چنين وضعيتي است كه مي‌توان ديد سياستمداران به نمايندگي از ما در اتاق خواب سياست چه مي‌كنند!

اما سیاستمداران از شفافیت و نظارت و مسؤلیت گریزانند. آنان ناگزیر به فضای ابهام می‌گریزند. سیاست‌مداران برای مخفی شدن در چنبرة ابهام، ترفندهاي خودشان را دارند. دگرگون کردن معنای کلمات دمِ‌دست‌ترینِ این ترفندهاست.  همان ترفندهايي كه شاعران در عرصه زبان به كار مي‌گيرند تا جهانی مه‌آلود و مبهم بسازند، در دست سياستمداران ابزارهايي است براي مبهم كردن عرصه سياست و خارج کردنش از نظارت شهروندان. اخلال در معنای متعارف کلمه از جمله راه‌هایی است که سیاستمداران در پیش می‌گیرند تا بتوانند در پناه فضای مبهم و مغشوشِ حاصل، چیز‌هایی به ما بفروشند که در فضای شفاف خریدارش نخواهیم بود. با سنگر گرفتن در پشت همین غبار ابهام معنایی است که از دهان سیاستمداران هر روز شنوندة پیشرفت‌های شگفت‌انگیز کشور هستیم بی‌ آن که چیزی در اطرافمان تغییر کند یا رو به بدتر شدن نرود. و در می‌مانیم که با این همه ستمی که بر کلمه می‌رود چه کنیم و از کجا شروع کنیم تا معلوم شود که اصلاً موضوع از چه قرار است. با ستمی روبرو شده‌ایم که با ستم بر کلمات آغاز شده است . معنا‌ها دگرگون شده‌اند؛ جهان معنا‌ها به هم ریخته؛ و رابطه‌ها مغشوش است. انگار دیگر هیچ چیز سر جایش نیست. انگار که دیگر جمع 2 با 2 مساوی 4 نیست.

نمونه‌هاي زيادي در عرصه سياست وجود دارند كه با تهي شدن كلمات از معناي خودشان چيزهايي به ما ‌فروخته شده كه در حالت عادي خريدار آنها نمي‌بوديم. سال‌هاست با كلمه "انتخابات" روبرو هستيم و مي‌دانيم كه معناي اين كلمه تا چه اندازه از آخرین بارقه‌های معنایی‌اش تهي شده اما کماکان به نام "انتخابات" به ما فروخته شده و مي‌شود. با كلمه‌ "نظارت" سروکار داشته‌ایم و می‌دانیم که نظارت هم تا کجا از معنای متعارفش فاصله گرفته است. نمونه‌هاي جدیدتر هم زيادند: "مهرورزي" از آن دست واژه‌هايي است كه شلاق نوازشش تن همه فعالان عرصه‌هاي مدني را کمابیش سیاه کرده است. نمونه تازه‌ترش را در ترکیب بی‌مسمّای "امنيت اجتماعي" می‌توان دید. همة زنانی که مشمول این «امنیت» شده و مزه‌اش راچشیده‌اند بهتر می‌توانند بگویند که در پس این واژه‌های ظاهراً محترم چه بی‌احترامی‌ها که ندیده‌اند. آنان همان ستمی را تجربه کرده‌اند که با ستم بر کلمه آغاز شده است. و حالا از همین دست کلمات، ترکیب مطنطنِ "امنيت رواني" است كه گريبان مجله زنان را گرفت. این ستم‌ها، پیامد اعدام کلمه است. برای گرفتن جان انسان‌‌ها و چیزهایی که این انسان‌ها به آن جان داده‌اند، باید در آغاز جان کلمه را گرفت.

اتهام مجله زنان، یا دست‌کم یکی از آن‌ها، چنانكه گفته شده، اختلال در «امنيت رواني» جامعه است. شايد برگزاركنندگان اين جلسه تصور مي‌كردند من به دليل علقه و ارتباط با مجله زنان بايد در این‌جا از اين اتهام دفاع كنم. اما من نه تنها دفاعي از اين اتهام ندارم، بلكه مي‌خواهم آن را بپذيرم. به علاوه در خيانتي آشكار و از پيش اعلام‌نشده می‌خواهم نشان دهم که دست بر قضا اتهام وارد شده این بار درست از کار درآمده است. فقط اشكالي وجود دارد كه با اجازة حقوق‌دانان باید به آن اشاره کنم. این ایراد به آيين دادرسي مربوط مي‌شود. ایراد این است که در این اتهام، جاي متهم رديف اول با متهم رديف دوم اشتباه شده‌است. درست است که زنان متهم هستند اما این خود زنان‌اند که متهم‌ند، نه مجله زنان؛ اين خود زنان هستند كه «امنيت رواني جامعه» را به خطر انداخته‌اند، نه مجلة زنان. سمتِ مجله زنان در اين جرم، معاونت در ارتکاب جرم است نه مباشرت. اين خود زنان هستند كه مباشرتا «امنيت رواني جامعه» را به خطر انداخته‌اند. مجلة زنان از آن‌ جا که صدای این زنان را بازتاب می‌داده و در مختل کردن «امنيت رواني جامعه» به آن زنان یاری رسانده متهم است. ازاین رو توجهِ اتهام به این مجله، البته با سمت معاونت در بزه ارتکابی، کاملاً درست است.

اما ببینیم صرف نظر از مشکل آیین دادرسی، و با معلوم شدن سمت زنان و مجلة زنان در این پرونده، ماهیت خود جرم ارتکابی چیست. همین‌جاست که با یکی دیگر از آن ترفندهای زبانی روبرو می‌شویم. ترفندی که باز با مبهم کردن و گم و گور کردن ردپای معنایی کلمات می‌کوشد چیز دیگری به خورد ما بدهد. در این جا هم با ستم بر كلمه، با اعدام کلمه، دارند تصویری ناواقعی را به جای خود واقعیت به ما می‌فروشند. چرا که پشت ظاهر زيبا و دلفريب این کلمات، یعنی «امنيت رواني جامعه»، معنای دگرگون شدة کلمه، و کلمه‌ای از معنا تهی شده دارد به ما قالب می‌شود. در تعبيرِ «امنیت روانی جامعه»، "جامعه" همان اسم مستعار قدرت سياسي مستقر است. وقتي گفته مي‌شود زنان امنيت رواني جامعه را خطر انداخته‌اند، ترجمه‌اش این است كه زنان، و نه مجله زنان، امنيت رواني قدرت سياسي مستقر را به خطر انداخته‌اند. مجلة زنان صدای این زنان را به هم متصل می‌کرد و آنان را از «من»‌هایی بی‌خبر از هم، به «ما‌»‌هایی همدرد بدل می‌ساخت. آنان را از جماعتی «در خود» به «گروهی برای خود»  ارتقاء می‌داد. گفتن ندارد که این خودآگاه سازی، این هویت‌یابی، این متصل کردن‌ها و شبکه‌سازی‌ها، که دیر یازود خود را در شکل خواسته‌ها و مطالباتی متفاوت به عرصة سیاسی سرازیر می‌کند تا چه اندازه  برای قدرت سياسي‌ای که عزمی برای پاسخ به خواسته‌ها و تقاضاهای جدید ندارد، می‌تواند تهدید کننده باشد و امنیت روانی‌اش را به خطر بیاندازد. چرا که قدرت سیاسی مستقر خود را به گونه‌ای آرایش داده است که از لحاظ ساختاری اساساً ناچار است خواسته‌های جدید را سرکوب کند و آن را تهدیدی امنیتی به حساب آورد.

  اما چرا چنين است؟ چرا تلاش‌ها و تقلا‌های زنان و بازتاب و مرتبط شدن این تلاش‌ها در نشریه‌ای چون زنان تا این حد ممکن است تهدید‌آمیز جلوه کند و امنیت روانیِ قدرت سیاسی را که پشت نام مستعار جامعه یا ملت مخغی شده، به خطر ‌اندازد؟ به نظر من دلايل متعددي را مي‌توان برشمرد.

 اول آنكه ما در جامعه و فرهنگي پدرسالار زندگي مي‌كنيم كه در آن زن ضعيف است. در فرهنگ پدرسالاري، كه خود را به شکل بارزی مثلاً در «خرده فرهنگ لاتي» نشان مي‌دهد، نبايد روي زن دست بلند كرد، چون «زن ارزش زدن ندارد». در چنين فرهنگي درگير شدن با زن، به تعبير رایج در خرده فرهنگ لاتي، «كَرسِ لات» [=کسر لاتی] دارد! در این فرهنگ برخورد با زنان برای حکومت هم «اُفت» دارد، چرا که جامعه با وجود خشونت پنهانش علیه زنان، این خشونت را به شکل آشکار و از جانب قدرت سیاسی علیه ایشان چندان روا نمی‌دارد. به عبارت دیگر، برخورد قدرت سیاسی با زنان چندان پذیرفته نیست که برخورد با مردان. اين «قدرتِ ضعف» سپری حفاظتي در اختیار زنان قرار می‌دهد تا خود را تا حدی ـ در قیاس با مردان‌ ـ از سرکوب مصون دارند. در پناه چنین سپری ـ که البته همیشه هم نمی‌توان رویش حساب کرد‌ـ زنان و خواسته‌هایشان با گام‌هایی بلندتر پیش می‌روند و رفته‌اند.

از طرف ديگر آنچه زنان جامعه ما مي‌كردند و مي‌‌كنند و آن چه نشريه زنان به‌عنوان پژواک صداي اين زنان در جامعه انجام می‌داد، حاصلش نه فقط به عرصه سياسي، كه به خردترين واحدهای اجتماعي هم نفوذ پيدا می‌کرد و کرده‌است. این نفوذ دیگر چپ و راست مرسوم یا مذهبی و غیر مذهبیِ معمول را به رسمیت نمی‌شناخت. همة این خطوط را قاچ می‌داد و تا پس و پشت همة اندرونی ها پیش می‌رفت. این طور بود که صدای زنان دیگر نه فقط از خیابان که از خانه شنیده می‌شد. قدرت سیاسی دیگر نه فقط باید نگرانِ پیش رو که باید پریشانِ پشتِ سر می‌شد. و شده بود که احساس می‌کرد امنیت روانی‌اش به خطر افتاده است. مساله اين بود و هست که زنان بالمباشره و مجله زنان به دستیاری ایشان كاري كرده‌بودند كه حضور اين جنبش جديد و آرا و افكار تازه و خواسته‌ها و هويت‌‌هاي نو در درون اندروني‌هاي خانة آقايان هم احساس مي‌شد. اين وضعيت جديد همة جامعه را با همة تنوعاتش با خود درگیر می‌کرد. اين حرف‌ها و خواست‌هاي جديد وارد خانه‌ها شده‌ است. و نه فقط بیرونی‌ها و اندروني‌هاي عيني، که اندروني‌هاي تار بسته و غبارگرفتة افراد را هم خراش ‌داده است. این وضع بالقوه، راديكال و ترسناك است؛ ترسناک است چون نه تنها حامل بذرهای نوعي غليان و شورش عليه وضع موجود، كه شورشی است علیه پایه‌های نظام اجتماعی پدرسالاری که نظام سیاسی تنها یکی از مصادیقش به شمار می‌رود.

سه دیگر آن که، فضاي بين‌الملليِ فمینیزه شده هم امکان برخورد با زناني را كه بالمرّه مرتکب اين جرم می‌شوند، و امنيت رواني قدرت مستقر سياسي را به خطر می اندازند ، كمتر کرده است. قدرت سیاسی نشان داده است که در برابر خواست شهروندانش که حتی با مسالمت و  مدارا بیان می‌شود چنان نرم نیست که در برابر فشار بین‌المللی. پس بنا به رویة معهودش ،به ملاحظة فشارهای بالقوه و بالفعل بین‌المللی نمی‌تواند با زنان چنان برخورد کند که با مردان.

پس در شرايطي كه نمي‌شود با زنان برخورد كرد و نمی‌شود آنان را لغو امتياز كرد (چون زنان امتيازي در اين جامعه ندارند كه لغو شود)، حداقل مي‌شود دستیار و معاون ایشان را كه همان نشريه زنان باشد، لغو امتياز كرد. این جاست که ستم بر کلمه به کار سیاست می‌آید، تا ستمی واقعی را سامان دهد. این جاست که می‌توان کلمه را اعدام کرد تا بشود گفت که زنان و نشریة زنان «امنیت روانی جامعه» را مختل کرده‌اند. اما واقعا‍ جای این پرسش هست که بپرسيم چه كساني امنيت رواني جامعه را به خطر مي‌اندازند؟  اگر از آن اسم مستعار "جامعه" كه پشتش قدرت سياسي مستقر پنهان شده صرف‌نظر كنيم، به راستي چه كساني امروزه روز امنيت رواني جامعه را مخدوش مي‌كنند؟ از بسياري زنان و دخترانی که در اين جامعه زندگی می‌کنند بپرسيد وقتي می‌خواهند از خانه به خيابان قدم مي‌گذارند بيشتر دلنگرانِ مزاحمان خياباني‌اند يا در هراس از روبرو شدن با ماموران پليس ؟ آيا امنيت رواني مردم از تصميمات خلق‌الساعه و حساب‌ نشده و ناگهاني سیاستمداران، آن هم با پيامدهایي بسيار پردامنه، تهديد مي‌شود يا از كارهايي كه زنان مي‌كنند و مطالبي كه مجله زنان می‌نوشت؟ امنيت رواني جامعه از تورم وحشتناكي كه به نظرم هنوز سر بزرگش زير لحاف است، و سالیانی مدید امنیت روانی مردم را تهدید خواهد کرد، آسيب مي‌بيند يا از مطالبي كه مجله زنان در دامنه‌اي با برد محدود می‌نوشت؟ به باورم هر كس با ترفند ستم بر كلمات آشنا باشد و بداند چگونه با ستم بر كلمات مي‌توان ستم را آغاز كرد، پاسخ اين پرسش‌ها را هم به درستی پيدا خواهد كرد.

×××××

در پايان مايلم از حسِ تجربة شخصي خودم از 13 سال همكاري نزديك با مجله زنان و سركار خانم شهلا شركت بگويم. تجربه‌اي آموزنده و سرشار از احساسِ سرسختي پولاد و نرمي پرنيان، همان چیزها كه ويژگي‌هاي شخص شهلا شركت است. اگر به خاطر داشته باشید، روي جلد آخرين شماره مجله زنان ـ که مربوط می‌شد به خانم بوتو ـ با اين عنوان مزين شده بود: "بي‌نظير ، زني از پولاد و پرنيان" و  من هم در سخن پاياني خود مي‌خواهم بگويم كه وصف خانم شركت هم با همین كلمات ميسر می‌شود: «شهلا شركت؛ زني بي‌نظير از پولاد و پرنيان». 

* متن سخنراني دكتر حسين قاضيان، جامعه‌شناس و از همكاران نشريه زنان كه در مراسم روز شنبه 20 بهمن 1386 در محل جبهه مشاركت ايران اسلامي ، ارائه گرديد. اين مراسم به مناسبت لغو مجوز ماهنامه زنان و به همت كميسيون زنان جبهه مشاركت ايران اسلامي برگزار شد.

گفتاري از زهرا ابراهيمي،

نويسنده مطالب ماهانه "يك ماه با زنان در مجلس" به مدت ۱۲ سال

زماني كه از من خواسته شد با مجله زنان همكاري كنم و درباره مسائل مربوط به زنان و هر آنچه درباره زنان در مجلس مي‌گذرد، بنويسم،  چهار سالي از شروع به كار مجله زنان و البته چهار سالي از شروع به كار من به‌عنوان خبرنگار در مجلس مي‌گذشت. اواخر دوره چهارم مجلس بود كه به‌عنوان اولين خبرنگار زن به مجلس شوراي اسلامي رفتم و كارم را شروع كردم و از آنجاكه هميشه نسبت به مسائل زنان حساس بودم و اين مسائل را دنبال مي‌كردم، اخباري را كه به شكل پراكنده يا منظم درباره زنان وجود داشت پوشش خبري مي‌دادم. به همين جهت بود كه خانم شركت از من خواستند كه با مجله زنان همكاري كنم. مجله زنان به‌لحاظ ويژگي‌هاي خاصش با همه مجلات زنانه تفاوت داشت، نه مثل نشريات خيلي تخصصي و سنگين بود كه طيف مخاطب خاصي را در بر بگيرد و نه مثل مجلات عاميانه وجه سرگرم‌كنندگي‌اش غالب بود اما مجله زنان هر دوي اين ويژگي‌ها را داشت يعني به‌لحاظ محتوا كاملا تخصصي بود و به‌لحاظ شكلي براي مخاطب عام جذاب بود.

 چنانكه گفته شد حتي در پوشش اخبار جنايي و حوادث كه براي ديگر نشريات جنبه تيراژآور و سرگرم‌كننده و هيجان‌آور داشت، نوع ورود مجله زنان به موضوع، ورودي كاملا تخصصي و البته عميق و چندجانبه بود. از اين رو  من نيز در مجلس مجبور بودم هم به ابعاد تخصصي و بحث‌هاي خشك و قانوني توجه داشته باشم، هم به حوادث حاشيه‌اي مربوط به مسائل زنان مجلس بپردازم. گاهي دلم براي زنان مجلس كه تعدادشان از يك نفر در مجلس اول شروع شد و حداكثر در مجلس ششم به 13 نفر رسيدند، مي‌سوخت چون تعداد قابل‌توجهي نداشتند تا بتوانند قوانين مورد انتظار را تصويب كنند ولي من مدام روي كار آنها زوم مي‌كردم و انتظاراتي بيش از يك مرد از آنها داشتم چون فكر مي‌كردم بالاخره آنها زن هستند و قطعا مسائل زنان را بهتر درك مي‌كنند. البته مي‌ديدم كه ظلم‌هايي هم  به آنان مي‌شد هرچند توانايي و تعداد آنان به اندازه مردان نبود.

كار با خانم شركت و مجله زنان اين حُسن خوب را داشت كه مجبور بودم مطالبي كاملا حرفه‌اي تقديم كنم و به همه نكات توجه داشته‌باشم. در اين سال‌ها كوشيدم حواشي مجلس را در كنار مباحث قانوني آن منعكس كنم. يادم است كه از دوره چهارم به بعد بود كه تعداد زنان نماينده تاحدودي افزايش يافت، در آن دوران كه جنگ تمام شده و نظام جمهوري اسلامي به ثبات و استقرار رسيده بود، بحث بر سر مسائل مردم و همچنين زنان در مجلس پررنگ و عمده شده بود اما آنچه كه در مجالس چهارم و پنجم نمود داشت اين بود كه هر بار مباحث زنان در صحن علني مجلس مطرح مي‌شد، آن جلسه به محفل شوخي و خنده و متلك‌پراني تبديل مي‌شد. همين نشان مي‌داد كه مسائل زنان از نظر آقايان خيلي جدي نيست يا ترجيح مي‌دادند خيلي آن را جدي نگيرند. زنان مجلس هم البته كار خود را مي‌كردند؛ وقتي طرح و لايحه‌اي مطرح مي‌شد هرقدر هم كه با آن جدي برخورد نمي‌كردند، بالاخره روال قانوني‌اش طي مي‌شد، موافق و مخالف صحبت مي‌كردند و راي‌گيري مي‌شد. تلاش من اين بود كه همه جوانب موضوع را مطرح كنم و بنويسم كه مثلا فلاني و بهماني چه گفتند، چه شوخي‌هايي كردند، پس از جلسه در راهروهاي مجلس چه‌ها مي‌گفتند و در نهايت چه قانوني تصويب شد و چه نكات و جنبه‌هاي مثبت و منفي داشت. 

نمي‌دانم يادتان هست يا نه ولي مرحوم عباس عباسي، نماينده بندرعباس در مجالس چهارم و پنجم، فردي بود كه امكان نداشت طرح و لايحه‌اي در مجلس به زنان مربوط باشد و او به‌عنوان مخالف صحبت نكند مگر آنكه در جلسه حاضر نباشد. اگر ايشان در جلسه بود حتما به‌عنوان مخالف حرف مي‌زد. در بررسي طرح محاسبه مهريه به نرخ روز در مجلس پنجم كه زنان نماينده با قدرت حامي آن بودند و از حق نگذريم آقاي ناطق نوري هم حمايت مي‌كرد. روال كار مجلس چنين است كه اگر حمايت هيات رئيسه با طرح يا لايحه‌اي همراه باشد، آن طرح و لايحه نتيجه بهتري مي‌گيرد، آن زمان آقاي ناطق نوري به‌عنوان رئيس مجلس و عضو هيات‌رئيسه اغلب به‌طور صريح وارد موافقت يا مخالفت با موضوعي نمي‌شد مگر آنكه بحث خيلي مهم ‌بود يا مثل الآن نزديك به زمان انتخابات بود و مي‌خواستند تبليغي كنند. به هر حال آقاي ناطق‌نوري با زنان مجلس پنجم همراهي مي‌كرد. وقتي بحث محاسبه مهريه به نرخ روز مطرح شد كه مثلا اگر زني 50 سال قبل مهريه‌اش هزار تومان بوده حالا مهريه‌اش بشود 100 هزار تومان، همين آقاي عباسي بلند شد و گفت كه "اين‌ها چه حرفي است؛ چطور آن زمان كه زن جوان بوده مهريه‌اش هزار تومان بوده حالا كه پير و مستهلك شده، بايد مهريه‌اش بشود صدهزار تومان؟ ارزش او كه كمتر شده و نه بيشتر!"  آن جلسه كه تمام شد، رفتم سراغ آقاي عباسي و گفتم "چرا شما هميشه عليه زنان حرف مي‌زنيد؟" اين را هم بگويم كه ايشان فرد بسيار ساده و صادقي بود، حرف دلش سر زبانش بود و به اين دليل من شخصا هيچ‌وقت از حرف‌هايش ناراحت نمي‌شدم. اين‌طور جوابم را داد كه "من به خانمم گفته‌ام كه تو مي‌تواني ظرف نشوري، رخت نشوري، مي‌تواني بچه شير ندهي. هيچ‌كدام از اينها وظيفه تو نيست و اگر هم اين كارها را مي‌كني دستت درد نكند و خدا ازت راضي باشد. هر وقت هم كه حقوق مي‌گيرم همه‌اش را مي‌دهم به خانمم و خودم ازش خرجي مي‌گيرم اما به او گفته‌ام كه بايد قبول كني كه مردان برتر از زنان هستند. همين را قبول كني كافي است."

پرسيدم "چرا مردان برترند؟" و ايشان گفت "به چهار دليل؛ ارث مردان دو برابر زنان است؛ مردان بر كنيز خود مالكيت دارند اما زنان بر غلام خود مالكيت ندارند؛ مردان مي‌توانند به زن خود بگويند كه تو مثل مادر من هستي و با اين سخن او را طلاق دهند ولي زن نمي‌تواند به شوهرش بگويد تو مثل پدر مني و طلاق بگيرد؛ و آخر اينكه مرد مي‌تواند چهار زن بگيرد اما زن نمي‌تواند چهار شوهر كند." آقاي عباسي البته مي‌توانست نابرابري ديه و ارث را هم اضافه كند اما گويا روي اين موارد حساسيت بيشتري داشت. وقتي اين حرف‌ها را شنيدم خودم هم كنجكاو شدم كه بدانم قرآن كريم در اين موارد چه گفته‌است. آنچه كه تحت عنوان "زهار" مطرح شد، يعني اينكه مرد مي‌تواند به زنش بگويد تو مانند مادر من هستي و زن طلاق داده‌ شود را بررسي كردم و  متوجه شدم آيه قرآن كاملا برعكس برداشت ايشان است. آيه مربوطه مي‌گويد "شما نمي‌توانيد به زنتان چنين حرفي بزنيد و او طلاق داده شود چون زن و مادر اساسا با هم فرق دارند." با خودم فكر كردم اگر همه استدلال‌هاي ايشان چنين پايه‌اي داشته باشد كه خيلي بد است و مشكل ايجاد مي‌‌شود. وقتي به كتابچه‌هاي مربوط به سوابق نمايندگان مراجعه كردم، ديدم كه ايشان تحصيلات مدرسه‌اي نداشته و از بچگي وارد حوزه شده و نتيجه گرفتم كه حرف‌هاي ايشان به‌واقع در همان مباحثي ريشه دارد كه به‌طور عرفي در حوزه‌ها متداول بوده‌اند.

نمونه ديگر آنكه، طرحي به مجلس آمد مبني بر اينكه اگر زن و مردي وارث نداشته‌باشند و فوت شوند طرف مقابل عمده ماترك را به ارث ببرد. در مقدمه طرح آيه‌اي آورده شده بود كه اصلا به محتواي اين طرح نمي‌خورد و به صراحت اعلام مي‌داشت كه اگر يكي از زوجين فوت كند و ورثه‌اي نداشته باشند، يك چهارم مال به زن و نصف آن به شوهر مي‌رسد. اما قانون جديد مي‌خواست كل ماترك زن را به شوهر بدهد درحالي‌كه آيه قرآن به صراحت مي‌گفت نصف مال بايد به مرد برسد ولي در مورد زنان، همان يك‌چهارم مطرح شده‌بودند. اين‌بار هم متوجه شدم خيلي از قوانين مدني ما كه ادعا مي‌شود برگرفته از فقه اسلام و آيات قرآن است، صراحتا به آيات موجود نمي‌خورد. همين مباحث بسيار روشن‌گر بود و من هم سعي مي‌كردم مشروح اين مطالب را در مجله زنان بياورم.

واقعيتش، روزهاي اول كه شروع به اين كار كردم احساسم اين بود كه دارم گزارش‌هايي مشابه با روزنامه مي‌نويسم البته كمي وسيع‌تر و پرداخته‌تر شده اما كم‌كم با مراجعاتي كه مي‌شد و با بازخوردهايي كه از داخل و خارج كشور دريافت ‌كردم، متوجه شدم كه مطالب يك ماه با زنان در مجلس در 12 سالي كه مرتب چاپ شد، به منبع پژوهشي مهمي براي دنبال كردن مباحث حقوقي و قانوني درآمده‌است. مي‌ديدم كه اين آرشيو ماهانه براي پيگيري تحولات مربوط به زنان در قوه قانون‌گذاري مفيد است به‌ويژه آنكه مدتي بعد رشته مطالعات زنان هم در دانشگاه‌ها تاسيس شد و اساتيدي مانند دكتر الهه كولايي مدام به من مي‌گفتند كه اين مباحث را به شكل كتابي جمع‌آوري و ارائه كنم.

نوشته‌هايم در مجله زنان به دليل ارتباط مداومي كه با زنان مجلس داشتم، بازخوردهايي در مجلس هم داشت و گاه انتقاداتي از من مي‌شد. با اين همه احساس مي‌كنم زنان حاضر در مجالس حتي مجلس‌هاي چهارم و پنجم كه عمدتا در دست راست سنتي بود، در مجموع كارهاي خوبي داشتند. يادم است يكي از زنان آن مجالس به من مي‌گفت "تلاش داريم تك‌تك مواد قانون حمايت خانواده قديم را كه بعد از انقلاب لغو شد، به تدريج با ارائه طرح‌هايي به مجلس بياوريم و تغييراتي ايجاد كنيم." خوب است همين‌جا يادي هم از ناهيد شيد، حقوقدان كنم كه زني بسيار فعال بود و هم او بود كه طرح اجرت‌المثل را نوشت و به زنان نماينده داد و آنها هم اين مساله را پيگيري كردند. در همان مجلس پنجم دو طرح مهم كه براي بسياري از زنان جامعه، شايد حدود 99 درصد زنان جامعه تاثيرگذار بود يعني محاسبه مهريه به نرخ روز و اجرت‌المثل بود به سرانجام خوبي رسيد، دو موردي كه  گويا در لايحه اخير حمايت خانواده قصد بر اين است كه به نوعي حذف شوند.

در مجلس ششم هم زنان نماينده خيلي باانگيزه‌تر و فعال‌تر بودند. امكان تصويب قوانيني به نفع زنان البته در مجلس ششم خيلي بيشتر از گذشته بود چون مردان نماينده مجلس ششم همكاري بسيار زيادي داشتند و نسبت به مسائل حقوقي زنان جدي بودند. اما به دليل آنكه مصوبات مجلس ششم با موانع زيادي برخورد ‌كرد، چندان اجازه قانوني شدن نهايي آن مصوبات فراهم نيامد. به لحاظ سازماندهي دروني و مسائل داخلي، در مجلس ششم پايه‌‌هايي بنيان گذاشته شد كه در مجالس قبلي وجود نداشت. زنان اين مجلس وارد هيات رئيسه‌هاي كميسيون‌هاي تخصصي مجلس و حتي هيات رئيسه خود مجلس شدند، اموري كه هر چند بي‌سابقه و با مقاومت‌هايي شديد مواجه بود اما به هر تقدير انجام شد.

در نهايت بايد بگويم كه تمام تلاش من بر اين بود كه گزارش‌هاي مجله زنان را شفاف و روشن بنويسم چون معتقدم بايد به‌گونه‌اي درباره مجلس و قانون نوشت كه همه از مباحث آن مطلع شوند. تا آنجا كه امكان داشت پرده‌پوشي نمي‌كردم و حواشي مختلف را هم مي‌نوشتم تا مشخص شود كه سر و ته ماجرا به كجاها ختم مي‌شود و خوشبختانه مطالب من در مجله زنان با كمترين حذف و تغييري مواجه مي‌شد.

* متن سخنان زهرا ابراهيمي، خبرنگار و همكار مجله زنان در نشست جبهه مشاركت ايران اسلامي كه روز شنبه 20 بهمن ماه ۱۳۸۶ و به همت كميسيون زنان اين حزب در اعتراض به لغو مجوز مجله زنان برگزار شد.

گفتاري از رويا كريمي‌مجد
از نويسندگان گزارش‌ها و مطالب جنايي مجله زنان

  هرچند كه تعبير نويسنده تلخ‌ترين گزارش‌هاي مجله زنان را كمي خودخواهانه به خود اطلاق كرده‌ام ولي وقتي شماره‌هاي مختلف مجله زنان را ورق زدم، ديدم كه دوستان ديگري هم در مجله زنان بوده‌اند كه روي دست من بلند شدند و توانستند تلخ‌تر از من هم بنويسند.

فكر مي‌كنم آنچه باعث شده بحث سياه‌نمايي و از بين بردن امنيت‌رواني جامعه به ذهن دوستان حاضر در هيات نظارت بر مطبوعات متبادر شود، بيش از آنكه به انعكاس اخبار و انتشار گزارش‌هاي حوادث مربوط باشد مربوط به نگاه و پرداختي است كه مجله زنان به اخبار و مطالب حوادث و جنايي داشته‌است، مجله زنان از ابتداي انتشار هيچ‌گاه تنها روي جزئيات حادثه جنايي متمركز نبود بلكه مهم‌تر از آن به مباحث قانوني و اجتماعي كه دامن‌زننده و تشديدكننده اين حوادث بود، نيز مي‌پرداخت‌ چنانكه در اولين شماره مجله زنان مقاله‌اي حقوقي درباره تمكين زن از مرد به چاپ رسيد كه از بنيادي‌‌ترين مباحثي است كه مي‌تواند آغازگر خشونت عليه زنان در خانه باشد.

اين روند همچنان ادامه ‌يافت تا پس از خرداد 1376 و با باز شدن نسبي فضاي مطبوعات كه مجله زنان هم بيشتر از گذشته به مسائل اجتماعي ‌پرداخت. گزارش جنايات خفاش شب، سرآغاز پرداخت مستمر و جدي پرونده‌هاي جنايي ايران در مجله زنان شد با اين تفاوت كه مجله زنان صرفا به روايت كشته‌شدن زناني به دست مرد قاتل نمي‌پرداخت بلكه مساله تفاضل ديه قاتل مرد با مقتولان زن را به بحث مي‌گذاشت؛ امري كه تا آن زمان كمتر نشريه‌اي به آن پرداخته بود يا جرات مطرح كردن آن را داشت. پس از آن و با طرح پرونده آرين گلشني، كودكي كه در اثر آزارهاي پدر و برادرش و به‌واسطه ندادن غذا و آسيب‌هاي جسماني شديد در خانه پدري به قتل رسانده‌شد، نگاه جديدي به پرونده‌هاي كودك‌آزاري باب شد و استناد به ماده 220 قانون مجازات اسلامي كه حمايت‌كننده افرادي چون پدر آرين بود به چالش كشيده شد. پرونده ام‌البنين نمونه ديگري بود از زني كه در خانه خود و به دست شوهرش شكنجه شد و به قتل رسيد اما شوهر عدم تمكين را عامل به قتل‌رساندن او اعلام كرد، همان نكته‌اي كه مجله زنان بارها روي آن انگشت گذارد.

 بازهم تاكيد دارم كه عنوان سياه‌نمايي و اختلال در امنيت رواني و اجتماعي نه به دليل انتشار گزارش‌ها و اخبار حوادث بلكه به دليل نوع پرداخت و نگاه مجله زنان در باز انتشار اين حوادث بود. طوري كه حتي در پرداختن به معضل اجتماعي مانند ايدز هم موضوع فقط به حيطه بهداشت و سلامت محدود نمي‌ماند بلكه در بر گيرنده تمام جوانب زندگي يك زن بود. اگر تعبير آقايان در سياه‌نمايي را جدي بگيريم و آن را يك پيش‌فرض اصلي و قطعي تصور كنيم مي‌توان گفت كه از سال 1376 بود كه اين سياه‌نمايي جنبه جدي‌تري يافت. زماني كه پرونده‌هاي قضايي پشت سر هم مورد بررسي مجله زنان قرار گرفتند. آن زمان اين پرونده‌ها در نشريات و روزنامه‌هاي ديگر هم مورد توجه قرار داشت و روزنامه‌نگاران و جامعه‌شناسان و كارشناسان اجازه بررسي بيشتر روي ابعاد اين پرونده‌ها را يافتند. همان سال‌ها بود كه آمار خودسوزي زنان در ايلام منتشر شد و اين مساله به عنوان يك معضل اجتماعي مورد ارزيابي قرار ‌گرفت و كمي بعد پرونده سعيد حنايي، قاتل 16 زن كه آنها را زناني فاسد مي‌خواند، با وجود پشتوانه‌هايي كه بخش سنتي جامعه برايش ايجاد كرده بود در سال‌هاي 78-1377اجازه بررسي يافت.

تاثيري كه مجله زنان بر اصلاح برخي مواد قانوني گذاشت تا آنجا بود كه فضاي سياسي اين اجازه پيشبرد خواسته‌ها را مي‌داد. عمده بحث‌ها بر سر چند ماده قانوني مشخص بود. اول ماده 220 قانون مجازات اسلامي بود كه پدر را در صورتي كه فرزندش را به قتل رسانده باشد، از مجازات قصاص معاف مي‌كند. كارهاي متعدد روي موارد كودك‌آزاري و بررسي جنبه‌هاي مختلف اين ماده قانوني از پرونده آرين گلشني آغاز شد و در گزارش‌هاي ديگري چون پرونده پدري كه در اهواز سر دخترش را بريد و دختر ديگري كه در تهران به دست پدرش به قتل رسيد، پيگيري شد. هرچند هنوز تغييرات مورد نظر در اين ماده قانوني صورت نگرفته اما حداقل ذهن جامعه نسبت به اين مساله حساس شده كه ماده قانوني وجود دارد كه زمينه‌ساز برخي جنايات خانوادگي است. مساله ديگري كه مجله زنان روي آن تمركز داشت، بحث قتل‌هاي ناموسي بود كه در چندين شماره و در زمان‌هاي مختلف به آن پرداخته شد؛ هرچند آن هم به تغييرات قانوني موثري منجر نشد. ماده 630 قانون مجازات اسلامي در خصوص دفاع مشروع هم از مواردي بود كه در گزارش‌هاي حوادث مجله زنان زياد به آن استناد ‌شد گرچه متاسفانه تاكنون به نتايج موردنظر نرسيده‌است.

اما از نكات مثبت مجله زنان در اين سال‌ها، بازگشايي پرونده سنگسار در ايران بود  كه از سال 1381 آغاز شد. شايد بتوان بخشنامه جديد آقاي هاشمي شاهرودي، رئيس قوه قضاييه در منع اعدام در ملاء‌عام را به عملكرد مجله زنان در اين حوزه نسبت داد. آنچه كه درباره سنگسارها و اعدام‌ها در ملاءعام در مجله زنان نوشته شد، به گونه‌اي بود كه هيچ عقل سليمي با خواندن آنها نمي‌توانست قرباني را متهم و محكوم بداند.

يكي از بررسي‌هاي موفق مجله زنان كه از شماره‌هاي نخست روي آن متمركز بود و كم‌كم دارد در موضع‌گيري‌هاي قوه قضاييه به نتايج مثبتي مي‌رسد را مي‌توان در بحث برابري ديه ديد كه در همان شماره‌هاي نخست مجله زنان باب اين بحث باز شد و كار به جايي رسيد كه حداقل در پرونده بيماران هموفيلي حكم به برابري ديه زنان و مردان داده شد. بحث‌هاي فقهي و حقوقي بسياري هم بر سر اين موضوع درگرفت چنانكه طرح اين ماجرا در پرونده سعيد حنايي كه خانواده قربانيان زن مي‌بايست 98 ميليون تومان پول به خانواده سعيد حنايي پرداخت ‌كنند تا او اعدام شود، بازتاب‌هاي بسياري يافت. 

اتفاق ديگري كه در طول زمان رخ داد، اين بود كه مجله زنان به آيينه تمام‌نماي جامعه تبديل شد؛ هرقدر آمار آسيب‌هاي اجتماعي در جامعه بالا مي‌رفت حجم و ميزان مطالب كار شده در مجله زنان در اين خصوص هم افزايش مي‌يافت. كار به جايي ‌رسيد كه از دو سال پيش مجله زنان بخش ثابتي را با عنوان  "زنان در صفحات حوادث" راه‌اندازي ‌كرد كه هر ماه مجموعه‌اي از حوادثي را كه عليه زنان رخ مي‌داد يا زنان عامل وقوع آنها بودند منعكس مي‌ساخت. وقتي حجم اين اخبار و گزارش‌ها زياد ‌شد، مجله زنان به ناچار محدوديت‌هاي حجمي اعمال كرد كه با اين وجود تحت عنوان سياه‌نمايي قرار گرفت. از اين روست كه متهم ساختن مجله زنان به سياه‌نمايي به نوعي پاك كردن صورت مساله‌ايي است كه در بنيان جامعه جريان دارد.

* متن سخنان رويا كريمي‌مجد از همكاران باسابقه مجله زنان در نشست جبهه مشاركت ايران اسلامي كه روز شنبه 20 بهمن ماه ۱۳۸۶ و به همت كميسيون زنان اين حزب در اعتراض به لغو مجوز مجله زنان برگزار شد.

فريده ماشيني

رئيس كميسيون زنان جبهه مشاركت ايران اسلامي

مجله زنان در طول 16 سال گذشته چه در اطلاع‌رساني و افزايش آگاهي‌‌هاي عمومي در حوزه مسائل زنان و چه به عنوان تريبوني براي گفتگو و تعامل بين جريانات فكري و گروه‌هاي مختلف زنان فرصت‌هاي مناسبي را فراهم ‌آورد. متاسفانه مشكلاتي كه در حوزه زنان در كشور ما اتفاق مي‌افتد خيلي بيشتر و عميق‌تر از مسائل و مباحثي است كه در حوزه عمومي اتفاق مي‌افتد زيرا فرصت‌هايي كه در اختيار زنان وجود دارد، بسيار اندكند و تريبون‌هايي كه بشود در آنها مسائل زنان را مطرح كرد، بسيار محدودند.از اين‌رو بسته‌شدن مجلاتي چون مجله زنان مي‌تواند تاثيرات جبران‌ناپذيري در پيشبرد مسائل زنان در كشور بر جاي گذارد. مشي‌اي كه مجله زنان در همه اين سال‌ها اتخاذ كرده‌بود نشان مي‌داد كه اين نشريه به دور از افراط‌ها و تفريط‌ها توانسته موجوديت خود را در طول 16 سال گذشته حفظ كند و تريبون مناسبي براي طرح مسائل مختلفي باشد كه وجود داشته‌ و دارد. از اين فرصت كه به مناسبت اين برنامه ايجاد شده، بهره مي‌گيرم و مي‌خواهم كه هم صدا با گروه‌هاي مختلف اين مساله را به گوش مسئولان كشور برسانيم كه به اين نكته توجه داشته باشند كه هرقدر فرصت گفتگو و تعامل در داخل كشور بيشتر فراهم شود، مي‌توان بيشتر و بهتر از معضلات پيش‌روي جامعه پيشگيري كرد، معضلاتي كه ممكن است به آسيب‌ها و بحران‌هايي جدي منجر ‌شوند. اگر چنين نشود اي بسا كه جامعه دست خود را به خارج از مرزها دراز كند.

* متن سخنان فريده ماشيني در نشست جبهه مشاركت ايران اسلامي كه روز شنبه 20 بهمن ماه ۱۳۸۶ و به همت كميسيون زنان اين حزب در اعتراض به لغو مجوز مجله زنان برگزار شد.  

نوشته‌اي از نوشين احمدي خراساني

پس از شانزده سال فعالیت نفس گیر و پراشتیاق، مجله «زنان» توقیف شد. این نشریه که به قولی اولین پایگاه کاغذی بخشی از جنبش زنان و آخرین پایگاه کاغذی باقی مانده در این جنبش بود، نمادی از فعالیت منطقی، غیررادیکال و رفتاری بخردانه همراه با شناخت از شرایط هر دم متحول موجود به حساب می آمد. هم از این روست که توقیف نامنتظر آن، در میان اکثر فعالان جنبش زنان تکانه ای از بهت و حیرانی ایجاد کرد و این پرسش را مطرح ساخت که:«چرا مجله زنان؟».

پاره ای محافل سیاسی اذعان می کنند که توقیف نشریه زنان بی‌ارتباط با فضای بغرنج «انتخابات مجلس هشتم» نیست زیرا بستن هر روزنه‌ای که مستقیم یا غیرمستقیم ممکن است بتواند تریبونی باشد برای مخالفت با نتیجه ای که قرار است از صندوق رای بیرون آید، با همین سرنوشت مواجه می شود. برخی نیز بستن مجله زنان را به «درگیری های جناحی» نسبت می‌دهند و برخی دیگر نیز مدعی هستند انتشار «زنان»، نشانه «آغاز دورانی بود که از بعد از جنگ واقعی ایران و عراق» آغاز شد و با شروع «جنگ روانی» کنونی، پایان یافته است.

ادامه مطلب در مدرسه فمينيستي (كليك كنيد)

نوشته‌اي از منصوره شجاعي

فروغ گفت:"تنها صداست که می ماند" و ما نیز سالها پس از خواندن این دۥرواژه‌ها می‌گوییم: آیا زنان را در این بازار پرهیاهوی مسگری بر داغه‌های مسین آتش و خشونت، چاره ای هم هست جز آنکه صدایی دیگرگونه شوند و ندا به گوش یکدیگر برسانند؟ آیا زنان را در این قیل‌و‌قال و های‌وهوی کرکننده گوش فلک راهی جز ماندگار ساختن صدا و جاودان کردن کلام برابری خواه شان هست؟آیا پاسخ این بلوای آتش و جنگ وخشونت را فریاد ترنم وار و خردک خردک و پیوسته حق‌طلبی زنان باز نمی تاباند؟

شاید در پی یافتن این پاسخ بود که مبصر کلاس مدرسه فمینیستی هم زاده شد تا کلام صریح خود را به زیان طنز و اشاره به گوش مخاطبان خویش برساند. باشد که گونه گونه‌گی باران آسای صداهایمان کوباکوب بازار مسگرهای رقصان این روزگار را بی اثر کند.

هنوز شادی گشایش مدرسه فمینیستی و زاده شدن مبصر پرانرژی و البته فضول مدرسه و زلالی صدایی نو را مزه مزه می‌کردیم که ناگهان مبصر خوش‌رنگ و خوشحالمان زانوی غم دربغل گرفت و قفس بر روی خود نهاد. او که خود جست وخیز کنان زادنش را به مخاطبان نمایانده بود اینک زانوی قهر و غم دربغل گرفته و به گونه ای دیگر توجه " آقای ژاور" معروف را به خود جلب کرده است. آهای...! "مبصرو" چه حال و چه خبر ؟..... این قلم بغض غم تو دارد... مبصرو سربلند نکرد، اما...

اصل مطلب در مدرسه فمينيستي (كليك كنيد)

نوشته‌اي از مريم ميرزا

درست در روزهایی که خبر لغو مجوز ماهنامه زنان همچنان جزو خبرهای داغ در حوزه رسانه است، اعدام در ملاء عام در ایران با دستور هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه، ممنوع اعلام می شود. این در حالی است که بسیاری از روزنامه‌نگاران و مخاطبان نشریات، بارها بازداشتن نشریات از انتشار را به اعدام تشبیه کرده اند؛ چرا که اگر مجازات مرگ، یک انسان را از ادامه حیات باز می دارد، لغو امتیاز هم، یک نشریه را از انتشار و حیات مطبوعاتی منع می کند...

ادامه مطلب (كليك كنيد)

گفتاري از عليرضا علوي‌تبار

درباره نسبت نوانديشان ديني و مساله زنان

مجلة شهيدة مكرمه زنان قرار را بر اين گذاشته بود كه از زاويه‌اي مدرن به مساله حقوق زنان و ارتقاي موقعيت آنان در ايران نگاه كند. اين پروژه مي‌توانست بدون هيچ ارتباطي با نوانديشي ديني پيش رود زيرا مي‌شود به موقعيت حقوقي زنان و وضعيت آنان در جامعه نگاه كرد بي‌آنكه كاري به بحث نوانديشي ديني داشت اما مجله زنان وارد گفتگويي با نوانديشان ديني و نوانديشي ديني شد، كه گرچه بي‌سروصدا بود اما تاثيرات ماندگاري به جا گذاشت. به نظر من آغاز اين گفتگو، نشان از درك درست واقعيت هاي ايران داشت و نشان از درك ضرورتي بود كه مساله پيشبرد و دفاع از حقوق زنان در ايران ايجاب مي‌كند. تصور بنده  اين است كه هر نوع تلاشي براي دفاع از حقوق زنان و ارتقاي موقعيت اجتماعي آنان در ايران مستلزم ورود به گفتگو با نوانديشي ديني است. چراي اين مساله را عرض خواهم كرد.  

از چند سال پيش در تمام كشورهاي اسلامي از جمله ايران تلاشي گسترده و عمومي پديد آمد كه از آن با عنوان "اسلامي‌كردن مجدد" ياد مي‌شود و اين امر تقريبا همه كشورهاي اسلامي را در بر مي‌گيرد. "اسلامي‌كردن مجدد" از دو استراتژي يا راهبرد مختلف در جهان اسلام تبعيت مي‌كند؛ استراتژي انقلاب سياسي كه در ايران پيش گرفته و پيروز شد اما تلاش براي انجام آن در الجزاير شكست خورد؛ ديگري استراتژي انقلاب اجتماعي بود كه در تركيه و مصر دنبال شد. استراتژي انقلاب سياسي به‌معناي به دست گرفتن قدرت حكومت و بهره‌بردن از قدرت حكومت براي اسلامي‌كردن مجدد است اما استراتژي انقلاب اجتماعي، يعني ايجاد نهادهاي موازي با نهادهاي موجود در جامعه كه از پايين جامعه ساخته مي‌شود و رنگ و بوي ديني دارد اما به‌تدريج و به‌طور طبيعي آثار خود را عرصه سياست هم هويدا مي‌سازد. طبيعي است كه هر دو استراتژي يا راهبرد در جريان حركت خود با مساله حقوق زنان و ارتقاي موقعيت اجتماعي آنان درگير ‌شوند.

پروژه‌اي هم كه در ايران پيش رفت يعني پروژه انقلاب سياسي و پيشبرد اسلامي‌كردن مجدد از طريق به دست گرفتن قدرت ناگزير از درگيري با مساله زنان بود و مي‌بايد تكليف خود را با حقوق زنان و موقعيت اجتماعي آنان مشخص مي‌ساخت، زيرا وقتي در اين پروژه  از حكومت و قوه قهريه آن صحبت مي‌شود، مساله قانون‌گذاري و تطبيق قوانين با ارزش‌ها و شريعت اسلامي هم محوريت مي‌يابد و نسبت‌يابي ميان فقه و قوانين موضوعه براي طرفداران اين استراتژي جدي مي‌شود. به‌علاوه وقتي قدرت و حكومت در دست گرفته مي‌شود، اين مساله هم رخ مي‌نمايد كه حكومت بايد به‌منظور تضمين اجراي ارزش‌ها و احكام  شريعت چه نقشي اجرا كند و همين امر، درگيري با مساله زنان را پيش مي‌آورد. در همين چارچوب است كه مساله نهادها و انجمن‌هاي خاص زنان كه هدف خود را پيگيري حقوق و مطالبات زنان مستقل از حكومت قرار داده‌اند هم مطرح مي‌شود. آنها نيز با اين استراتژي برخورد دارند و بنابراين ضروري است كه صاحبان اين استراتژي نسبت خود را با مساله زنان روشن كنند.

جنبش اسلامي‌كردن مجدد در كشور ما از طريق استراتژي انقلاب سياسي به هر حال روزي با مساله زنان برخورد مي‌كرد. مي‌شد زمان اين برخورد را به تاخير و تعويق انداخت اما گريز از آن امكان‌پذير نبود. وقتي پرسش‌هاي مربوط به اين استراتژي پيش مي‌آيد قاعدتا بحث نوانديشي ديني هم مطرح مي‌شود. وقتي احساس مي‌شود كه احقاق حقوق زنان با فهم امروزين در چارچوب برخي برداشت‌هاي موجود از فقه امكان‌پذير نيست يكي از پرسش‌هاي اساسي اين است كه آيا مي‌شود برداشت ديگري هم از حكم شريعت يا دين كرد كه با حقوق اساسي زنان در تناقض نباشد يا خير؟ چنانكه مي‌دانيم فقه، شريعت نيست بلكه فهم ما از شريعت است. در نتيجه پرسش اصلي اين است كه آيا مي‌توان فهم ديگري از شريعت داشت، فهمي كه متفاوت است از آنچه تاكنون فهم شده يا خير؟ آيا حكومت مي‌تواند ضمن پايبندي به برخي احكام فقهي، قوه قهريه خود را ضامن اجراي آنها نكند يعني بين احكام شريعت و قوانين موضوعه فرق بگذارد و ضمانت و پشتوانه اجرايي خود را در خدمت قانون موضوعه و نه لزوما حكم شريعت قرار دهد؟

پرسش‌هايي از اين دست ضرورت بحث نوانديشي ديني را  در ارتباط با زنان مطرح مي‌كرد به‌ويژه آنكه اين بحث‌ها در جوامعي مانند ما كه پروژه خصوصي‌سازي دين در آنها ناموفق بوده، ضروري‌تر هم هست. تلاش برخي براي آنكه دين را به عرصه شخصي يعني به حوزه درونيات افراد يا روابط خاص و برگزيدة ميان افراد ببرند، در كشورهايي چون ايران و البته در بسياري كشورهاي اسلامي نتيجه نداده؛ عرف مومنان از خصوصي‌سازي دين استقبال نكرده و آنها كم‌وبيش خواستار حضور دين در عرصه‌هاي غيرخصوصي‌اند. عرصه‌هاي غيرخصوصي البته متنوع است و هم شامل جامعه مدني و هم به يك معنا شامل حكومت و دولت مي‌شود. چون در ايران پروژه خصوصي‌سازي دين ناموفق بوده و به نتيجه نرسيده، اهميت پرداختن به نگاه نو به دين در ارتباط با زنان افزايش پيدا كرده و در واقع فزون‌تر از آني است كه ممكن است در كشورهاي ديگر اسلامي شاهد آن باشيم. به‌علاوه سكولاريزاسيون هم پروژه‌اي شكست خورده‌است؛ اگر بپذيريم ادعاي اصلي سكولاريزاسيون اين بوده كه با مدرن‌تر شدن جوامع، نقش و اهميت دين در جهت‌دهي ساماندهي به انديشه و عمل فردي كاهش مي‌يابد، شكل كلي اين ادعا اكنون كاملا اعتبار خود را از دست داده و كسي نمي‌تواند با دلايل متقن از كليت اين ادعا دفاع كند. سكولاريزاسيون، نظريه‌اي بود كه امروز بايد پايان آن را اعلام كرد زيرا مدرن شدن جوامع نه تنها از نقش و اهميت دين در بخش عمده‌اي از جهان نكاست بلكه كماكان دين نقش خود را در جهت‌دهي و سامان‌دهي به انديشه و عمل فردي و جمعي حفظ كرده‌است.

جمع همه اين عوامل يعني تلاش براي اسلامي‌كردن مجدد، شكست پروژه خصوصي‌سازي دين و بي‌اعتبار شدن ديگاه سكولاريزاسيون كم‌وبيش واقعيتي را در ايران شكل داد كه به نظرم مجله زنان به‌خوبي آن را درك كرد و نتيجه آن، وارد شدن به گفتگو با نوانديشي ديني بود. بگذريم از علايق و دلبستگي‌هاي شخصي مدير مسئول محترم مجله زنان و دست‌اندركاران آن به مقوله نوانديشي ديني ولي به واقع اين مجله ادعاي سخنگويي اين جريان را نداشت و نمي‌خواست سخنگويي جريان نوانديشي ديني در حوزه زنان را به عهده گيرد. اما واقعيت جامعه ايران و ضرورت‌هايي كه با آنها مواجه بوديم، بسترساز آغاز چنين گفتگويي شد. به نظر من آغاز اين گفتگوها ناشي از درك درست واقعيت بود و به همين دليل هم ثمربخش افتاد هرجند اين ثمربخشي چندان پرسروصدا نبود. اگر اولين سري پرسش‌هاي مجله زنان از نوانديشي ديني را مرور كنيد، مي‌بينيد كه از مجموعه‌اي از نوانديشان ديني پرسيده شده بود كه "آيا ما با مساله‌اي به نام مساله زنان مواجه هستيم يا خير؟" حالا پس از چند سال بازگرديد به همان نوانديشان ديني و پاسخ‌هاي آن روز و  امروز آنها را مقايسه و تحليل كنيد تا متوجه شويد گفتگويي كه مجله زنان آغاز كرد چه تاثيرات عميقي بر جاي گذاشت.

به‌لحاظ شخصي عرض مي‌كنم كه بنده تحت تاثير مجله زنان به وجود مساله زنان اعتراف كردم. توجه داشته باشيد كه مساله اجتماعي، امري عيني و ذهني است، ممكن است عده‌اي با مشكلاتي مواجه باشند اما ذهن ما آن مشكلات را به عنوان يك مساله يعني فاصله غيرقابل قبول بين واقعيت و آنچه كه بايد باشد و اينكه آن مساله عده قابل‌توجهي را در بر مي‌گيرد، نپذيرد. گاهي تصور من و بسياري از دوستانم اين بود كه مسائلي كه مجله زنان مطرح مي‌كند، مساله گروه خاصي از زنان طبقه متوسط رو به بالاي شهري است. نمي‌گويم اين‌طور نبود ولي اين حرف به معناي اين هم نيست كه اين مسائل، جزو مسائل ساير گروه‌هاي زنان هم نيست، شايد بهتر باشد بگويم اين بخش از زنان بهتر مساله را درك كرده‌اند يا توان  بيانش را داشته‌اند. به عبارت ديگر مساله زنان وجود داشت ولي گروهي از زنان توانستند آن را درك كنند و به زبان قابل‌فهم براي ديگران بيان كنند و اين همان اتفاقي بود كه اثرگذار بود و مساله زنان را كم‌كم در ذهن‌ها شكل مي‌داد و ما را متوجه اين مساله مي‌ساخت كه چرا نسبت به مساله‌اي كه وجود دارد و گروه قابل‌ملاحظه‌اي از پيراموني‌هاي ما را تحت‌تاثير قرار مي‌دهد بي‌تفاوت هستيم و نسبت به آن حساسيت نداريم؟

همين كه مساله‌اي ساخته مي‌شد، تامل مجدد درباره آن هم رخ مي‌داد و انگيزه‌اي مي‌شد براي بازخواني و مراجعه‌هاي دوباره به متون و تحقق نوانديشي ديني در پاسخ به پرسش‌هاي زنان. جمع‌بندي نهايي من اين است كه مجله زنان در ايجاد پرسش و در كمك كردن به تدارك پرسش‌هاي امروزي به سئوالات ديني مربوط به زنان كمك بسياري به نوانديشي ديني كرد و از اين لحاظ نوانديشي ديني ما مديون به مجله زنان است. به‌علاوه به نظرم مجله زنان توانست در ايجاد يك نيروي عيني كه نهايتا مي‌تواند به پيشبرد حقوق زنان و ارتقاي موقعيت اجتماعي آنها ياري رساند، نقش داشت و اين چيزي است كه به‌نظرم نمي‌شود به‌راحتي از آن گذشت و ياد آن مجله را به سهولت از خاطر‌ها برد. مجله زنان، مجله‌اي است ماندگار به دليل تاثيري كه بدون جنجال بر انديشه و ايجاد نيروهاي عيني در جامعه ما گذاشت و جا دارد همه ما از مجله زنان و دست‌اندركاران آن به‌ويژه مدير مسئول آن، خانم شركت متشكر باشيم؛ به‌ويژه آنكه همه ما از نزديك شاهد بوديم چه مشكلاتي را تحمل مي‌كردند تا اين شعله خاموش نشود و زنان در جامعه ما بلندگو و تريبوني داشته باشند.

* متن سخنراني دكتر عليرضا علوي‌تبار در نشست جبهه مشاركت ايران اسلامي كه روز شنبه 20 بهمن ماه ۱۳۸۶ و به همت كميسيون زنان اين حزب در اعتراض به لغو مجوز مجله زنان برگزار شد.  

فريده فرهي
روزنامه بوستون ‌گلوب، ۷ فوريه ۲۰۰۸ 
به نقل از سايت ميدان

اواخر ماه‌ گذشته [ميلادي] هيئت نظارت بر مطبوعات در ايران با لغو امتياز مجلة زنان صداي پرشور و خِردگراي ديگري را خاموش كرد. اين ماهنامه نيروي خود را وقف گزارش و تحليل مسائل، مشكلات و دستاوردهاي زنان كرده و صداي عقلانيت و مساوات بوده است. مجلة زنان شانزده سال منتشر شده و حتي در دوره‌هايي كه بسياري از مجلات و روزنامه‌ها تعطيل مي‌شدند از انواع و اقسام فشارها جان سالم به در برده است.

انتشار مجله‌اي خصوصي در ايران براي مدت شانزده سال كار بزرگي است. براي نشريه‌اي كه به مسائل حساس اجتماعي و فرهنگي مي‌پردازد، اين كار نه تنها به لحاظ سياسي سخت است- زيرا با محدوديت‌ها و تهديدهاي مستمر براي تعطيل شدن مواجه است- بلكه از نظر مالي تقريباً غيرممكن است. با اين حال، اعضاي متعهد و دلسوز مجلة زنان اين نشريه را منتشر كرده‌اند و در اين راه بارها از اين نشريه در برابر مقامات رسمي و در دادگاه‌ها دفاع كرده‌اند، مشتركين وفاداري پيدا كرده‌اند، و متكي به سيستم آگهي‌هايي هستند كه به دست زنان اداره مي‌شود. اين كار آسان نبوده، ولي با متانت و فراست انجام شده و زنان را به عرصه‌اي تبديل كرده كه در آن مسائل دشوار مورد بحث قرار مي‌گيرد، دربارة مشكلات و راه‌حل‌ها انديشيده مي‌شود، و دستاوردهاي زنان در ايران، چه دستاوردهاي فردي و چه گروهي، مورد ستايش قرار مي‌گيرد.

در اين روند، تعداد زيادي خبرنگار جوان و متعهد تربيت شده‌اند تا به مسائل مربوط به زنان نه با رويكرد ايدئولوژيك و از طريق شعارهاي توخالي، بلكه با ديد آشكار كردن مشكلات ناديده گرفته شدة اجتماعي، سياسي و فرهنگي بپردازند؛ و دربارة اين مشكلات با افراد مختلف، از جمله سياستمداران، مددكاران اجتماعي، روحانيون، وكلا، پزشكان، دانشگاهيان، و متخصصاني كه در پي راه‌حل هستند گفتگو كنند؛ و دربارة زنان بسياري كه در حوزه‌هاي مختلف، از تجارت گرفته تا حقوق و هنر و ورزش، به كارهاي پرچالش و قابل‌توجه اشتغال دارند گزارش تهيه كنند.

امتياز مجلة زنان را هيئت نظارت بر مطبوعات لغو كرده است، هيئتي شامل نمايندگاني از شاخه‌هاي مختلف دولت كه در حال حاضر تحت سلطة وزارتخانة تندرو فرهنگ و ارشاد اسلامي است. اين هيئت با اتكا به مصوبة نه‌چندان شناخته‌شده‌اي كه ظاهراً شوراي امنيت ملي در سال 2000 [1379] صادر كرده است، زنان را به تهديد «امنيت رواني جامعه»، «سياه‌نمايي» وضعيت زنان در جمهوري اسلامي، و تضعيف «نهادهاي نظامي و انقلابي از جمله بسيج» متهم كرده است. اين نشريه همچنين متهم شده كه «موضع فمينيستي تند»ي دارد و شهامت آن را داشته كه ادعا كند بسياري از قوانين نابرابر در كشورهاي اسلامي منشأ يا مشروعيت اسلامي ندارند و در نتيجه مي‌توان آنها را اصلاح كرد يا تغيير داد.

هيئت نظارت بر مطبوعات قانوناً مسئول بررسي تقاضاها و صدور مجوز انتشار مطبوعات است. اين هيئت همچنين مي‌تواند انتشار نشريه‌اي را به دليل آنچه از نظر اين هيئت تخلف تلقي مي‌شود به طور موقت متوقف كند. ولي به موجب قانون، در نهايت دادگاه و هيئت منصفة مطبوعات است كه مي‌تواند انتشار  نشريه‌اي را ممنوع و امتياز آن را لغو كند. به اين ترتيب، هيئت نظارت بر مطبوعات با لغو امتياز زنان بسيار فراتر از چارچوب كاري خود عمل كرده است.

با توجه به شيوة دلبخواهي اعمال قوانين مطبوعات در ايران، اعضاي مجلة زنان و ساير روزنامه‌نگاران براي تغيير تصميمي كه نه مبناي قانوني داشته و نه لزوماً مورد تأييد ساير نهادهاي مهم جمهوري اسلامي از جمله قوة قضاييه بوده، درگير روندي از اعمال فشار داخلي و همچنين ايجاد فشار عمومي هستند. اميدواريم كه موفق شوند. در غير اين صورت، زنان راه پرهزينه و طولاني شكايت از هيئت نظارت بر مطبوعات را در ديوان عدالت اداري، دادگاهي كه به تخلف‌هاي دولت رسيدگي مي‌كند، در پيش دارد.

با توجه به روال معمول، اين امكان وجود دارد كه تعداد زيادي از صاحبان امتياز انتشار نشريه به مجلة زنان پيشنهاد كنند كه براي ادامة انتشار خود، هرچند با نامي متفاوت، از امتياز آنها استفاده كند. ولي باعث تأسف است كه نام نهادي كه به اين ميزان و با چنين شيوة مؤثري در زمينة طرح مسائل مربوط به زنان و اختلاف نظرها فعاليت كرده از بين برود.

ظاهراً مقام‌هاي ايراني از ياد برده‌اند كه آنچه يك نظام سياسي را پايدار و ماندگار نگه مي‌دارد فقط نيروهاي دولتي نيست، بلكه نهادهاي قديمي چون زنان است كه در دل آرمان‌هاي مساوات‌خواهانة انقلاب 1979[1357] زاده شده و پرورش يافته‌اند. دولت ايران با لغو امتياز زنان بار ديگر تيشه به ريشة خود مي‌زند.

 * فريده فرهي پژوهشگر مستقل و استاديار علوم سياسي در دانشگاه هاوايي در مانوئا است.

گفت وگوي اميد معماريان با دكتر حسين قاضيان، جامعه شناس

مطالب و گزارش‌های تصويري مربوط با نشست اعتراضی
در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ايران در اعتراض به لغو امتیاز مجله زنان

سه شنبه 16 بهمن‌ماه در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران مراسمی در اعتراض به لغو مجوز مجله زنان برگزار شد. در این مراسم که از ساعت 1 الی 3.30 بعدازظهر به طول انجامید تعدادی از اعضای انجمن صنفی روزنامه‌نگاران و برخی از فعالان جنبش زنان حضور داشتند. تمام اعضای هیئت تحریریه مجله زنان با روسری های سفید بر سر و برگي سبز بر سینه در این مراسم شرکت کردند و "فهیمه خضر حیدری" از اعضای تحریریه مجله زنان که اجرای برنامه را با تسلط و اشتیاق اداره می‌کرد، توضیح داد که ما با نماد صلح و رويش دوباره در مراسم اعتراض به لغو مجوز مجله شرکت کرده‌ایم.

گزارش سایت میدان: "زنان" زنده است!
گزارش مدرسه فمینیستی
گزارش کانون زنان ایرانی: کاکتوس زنان
گزارش دویچه وله: اعتراض به توقیف ماهنامه‌ی زنان
گزارش تصویری از این مراسم
فتوبلاگ: یادبودی برای شانزده سال فعالیت ماهنامه زنان

مهرنوش میدونی چیه اگه مامانت اون روز تو راه برگشتن از دانشکده سر چهارراه مخبرالدوله برام 2 تا مجله زنان یکی واسه خودش و یکی واسه من نخریده بود، الان این بغض لعنتی بعد از خوندن خبر بسته شدن مجله زنان تو گلوی من نپیچیده بود. اون وقت شاید من تا روز آخر عمرم هم نمی‌فهمیدم فمینسیم یعنی چی و به چه درد میخوره. نه که فکر کنی الان خیلی ازش سر در میارما… نه بابا فعلا تا بدانجا رسید دانش من که بدانم همی نادانم. نمونه‌اش اینکه همین دیروز دوستم ازم پرسید "مطالبات زنان" به انگلیسی چی می‌شه و من وقتی به خودم اومدم و دیدم ای دل غافل من این لغت ابتدائی رو هم به انگلیسی نمی‌دونم یک دنیا بر سرم خراب شد. به قول خانم دکتر فیشر، استاد ترجمه آلمانی/ انگلیسیمون گنجینه لغات اکتیو ما در هر موضوع و زبانی نشون‌دهنده عمق اهمیت اون موضوع برای ماست. میدونی بحث فمینیسم ایرانی این نیست که زن‌های ایرانی دقیقا از همون حقوقی برخوردار باشند که مثلا  زنان بلاد کفر از اون برخوردارند. اصلا مگه زن‌های کشورها و فرهنگ‌های مختلف، خواسته‌های یکسان دارند. چرا راه دور بریم، همین خانم دکتر فیشر 47 ساله استاد زبانشناسی اروپایی که ازدواج رو یک نهاد بوژوازی می‌دونه و در 18 سالگی از کلیسای کاتولیک رسما خارج شده و حتی بعد از 19سال زندگی مشترک با همسر آمریکاییش، به دلیل اینکه زندگی جنسی انسان‌ها رو جزئی از حریم خصوصی می‌دونه و ثبت ازدواج رو دور از شان و منزلت انسانها (!)، حاضر به ثبت ازدواج خودش و همسرش حتی در اداره ثبت شهرشون هم نشده، وقتی به زبان انگلیسی راجع به، به قول ماها "مادر و پدر دوست پسرش" صحبت می‌کنه، از واژه "in Laws" استفاده نمی‌کنه؟ و برای به‌کار بردن این اصطلاح استدلال نمی‌کنه که چون زندگی مشترک بدون ثبت رسمی در فرهنگ کشورهای انگلیسی زبان پذیرفته شده نیست،  واژه‌ای هم معادل با اصطلاح متداول آلمانی "والدین همراه زندگی من" وجود خارجی نداره. جالب‌تر از اون اینجاست که زندگی مشترک این خانم با همسرش از بسیاری از ازدواج‌های رسمی ایران با اون مهریه های 1386 و 1360 یا 2008 سکه بهار آزادی که اگر هم بیشتر از یکی دو سال دوام بیارند، به‌جای اینکه کانون گرمی برای پرورش فرزندان باشند، کانون جنگ و دعوا و مرافعه متقابل بین زوجین و خانواده‌های محترمشونه، سالم‌تر و پایدارتر و مستحکمتره.

فراموش نمی‌کنم روزی رو که تو خیابون مونکه برگ اشتراسه هامبورگ برای مخالفت با طالبان که مجسمه بودا رو  منفجر کرده بودند تظاهرات بود، من و فوزیه اون روز تصادفا داشتیم از اونجا رد می‌شدیم. وقتی با فوزیه که افغان و متولد هراته در مورد طالبان صحبت کردم، برام گفت ولی من با اینکه خودم در هرات از طالبان شلاق خورده‌ام، از طالبان بدم نمی‌یاد چون تا قبل از اينكه طالبان بیان زن‌ها امنیت نداشتند. یعنی فرقی نمی‌کرد کدوم حکومت سر کار باشه، سربازها میومدند و به خونه‌ها حمله می‌کردند و زن‌های خونه رو می‌دزدیدند و می‌بردند، زنی هم که دزدیده شده بود هم دیگه راه برگشتی به خونه نداشت چون اگر برمی‌گشت مردای خانواده برای حفظ آبرو و نشون دادن غیرتشون خودشون اون زن رو می‌کشتند. برای همین هم خانواده‌هایی که زن و دختر جوون داشتند اگر دستشون به دهنشون می‌رسید به خارج فرار می‌کردند و اگر هم نمی‌رسید چند تا خانواده تو یک خانه باهم زندگی می‌کردند که اگر سربازها حمله کردند به اندازه کافی مرد تو خونه باشه که مانع دزدیدن زن‌ها در روز روشن بشه. درسته که با روی کار اومدن طالبان ما اگه روبندمون یک کم کنار میرفت از دستشون شلاق می‌خوردیم، ولی حداقل اونقدر امنیت بود که شوهرم راضی بشه قبل از اینکه من رو به آلمان بیاره بعد از 6 سال یک سفر من رو به هرات ببره تا از مادر و پدر و خانواده‌ام خداحافظی کنم.

اون‌وقت من و تویی که از پولیتولوگی به اندازه نصف یک ارزن هم سرمون نمیشه به خدابیامرز خانم بی‌نظیر بوتو تحصیلکرده در رشته سیاست خرده می‌گیریم که از روی کار اومدن طالبان حمایت کرده! و دوباره به خاطر میارم که پدرشوهر فوزیه دو ساله که به عروسهاش و دخترش میگه دیگه برای دیدنش به هرات نرند چون امنیت نیست و همین ماه پیش هم که فوزیه برای دیدن مادرش به ایران رفته بود جرات نکرده بود از مشهد كه 2 ساعت با ماشین تا هرات راهه بره که بقیه فامیل‌هاش رو هم ببینه. میگم بعضی وقتها نیم نگاهکی به هرم مازلو هم بد نیست ها! اونوقت آدم یکهو به خودش میاد و می‌بینه در چند سال گذشته مطالبات زنان کشورش از طبقه چندم به طبقه چندم طرقی معکوس فرموده!

سرت رو بیشتر از این درد نمیارم. فقط سلام من رو به مامانت برسون و بگو کاشکی ما هم از اونهایی بودیم که گوساله به دنیا میومدیم و گاو از این دنیا میرفتیم.

پیوست:
این نامه یک نامه سانسور شده است.خودم سانسورش کردم.از مطالبات زنان ایرانی چه مسلمونش و چه سکولارش و چه کمونیستش و چه سرمایه‌دارش حرفی به میون نیووردم.اما مطمئن باشین یک روز مینویسم. این خط واین نشون.

 از وبلاگ خاطرات یک به فرنگ برگشته

نوشته‌اي از شهلا پارسايي

من مثل هميشه منتظر دوشنبه‌ها مي‌مانم
من مثل هميشه رو صندلي کنار نوشين مي‌نشينم
من مثل هميشه به گزارش‌هايي گوش مي‌دهم که از زنان وطنم مي‌گويد
من مثل هميشه به دوشنبه‌ها شک نمي‌کنم
من به هيچي شک نمي‌کنم
من سياه‌نمايي نمي‌کنم
باور کنيد که تا سه شماره مجله زنان سوژه دارم
يعني تا بهار

من زمستان را مي‌شناسم
پشت هر زمستان بهاري خوابيده است
به بهار اين زمستان شک نمي‌کنم
من منتظر بهار مي‌مانم
باور کن وشک نکن

* شهلا پارسايي، روزنامه‌نگار، عضو گروه گزارش و از نزديكان به مجله زنان است. اشاره او در اين نوشته به دوشنبه‌ها از اين روست كه جلسات هفتگي گروه گزارش مجله زنان روزهاي دوشنبه برگزار مي‌شد. دستور كار اين جلسات نقد گزارش‌هاي تهيه شده، سوژه‌يابي و تبادل‌نظر درباره سوژه‌هايي بود كه قابليت تهيه و انتشار در مجله را داشتند.
در اين سال‌ها برخي از بهترين اساتيد روزنامه‌نگاري و ارتباطات و برترين روزنامه‌نگاران ايران نيز مهمان برخي جلسات گروه گزارش "زنان" بوده‌اند تا با پيشنهاد و نقد ارزنده خود، موجب غنا و بهتر شدن گزار‌ش‌نويسي در مجله زنان شوند. 

يادداشتي از مريم نوابي‌نژاد

نوشته آسيه اميني

 ... بسياري از روزنامه نگاران و نويسندگان و فعالان اجتماعي و مدني، در سال‌هاي اخير با واژگان غريبي ‏که بر دستان آنها بند مي شد، آشنا هستند. واژگاني چون جرم سياسي، اقدام عليه امنيت ملي، تشويش ‏اذهان عمومي و... اين همه بيشتر به نوشته هايي با رنگ و بوي سياسي برمي گشت. از اين پس ‏نويسندگان گروه هاي اجتماعي و حوادث نيز بايد بدانند که اقدام عليه امنيت رواني جامعه به خاطر انتشار ‏اخباري –‌که رسما هم اعلام مي شود- جزء جرايم تعريف نشده اي است که هر آن مي تواند آنها را از ‏ادامه کار در تحريريه اي که در آن قلم مي زنند، باز دارد.

به تيترهاي مجله زنان دوباره نگاه کنيد. ‏برخي از آنها ممکن است تلخ باشند، در اين حرفي نيست. اما با تلخي چه بايد کرد؟ اين سوال من به ‏عنوان روزنامه نگاري است که تمام آموزه هاي نظري ام در عرصه اين ميدان عمل عجيب و غريب به ‏هم ريخته است. بنابراين از شما مي پرسم. آيا به عنوان يک روزنامه نگار بايد از کنار تلخي روبگردانم ‏و بگريزم؟ آيا بايد دروغ بنويسم؟ آيا بايد درگذرم از خير هر آنچه که مي تواند مرا و جامعه اي که در آن ‏زندگي مي کنم را تکاني دهد و به خودآورد؟‏

آقايان دانشگاه هاي ما در اختيار شماست. قوانين روزنامه نگاري را تغيير دهيد تا " فراواني" و ‏‏"مجاورت" و "برخورد" از ارزشهاي خبري پاک شوند. زيرا که ما در هيچ مکتبي نياموخته ايم که ‏روزنامه نگار خبر را ببيند و بشنود و به آن پشت کند. ‏مجله زنان هم بسته شد. اما آيا آنچه از مجله زنان آموخته ايم، با آموزه ها و تجربه هاي ما چه مي کنيد؟

* آنچه آمد، بخشي از يادداشت آسيه اميني، از نويسندگان مجله زنان است كه در سايت خبري روز منتشر شده است.

اصل مطلب (كليك كنيد!)

يادداشتي از سينا قنبرپور

امروز را به خاطر بسپاريد. در آستانه دهه مبارك فجر و پيروزي شكوهمند انقلاب اسلامي ما روزنامه‌نگاران هديه خوبي دريافت كرديم. توقيف يكي از قديمي‌ترين مجلاتي كه مي‌شناختيم: زنان.

نمي‌دانم چه بايد گفت و چه بايد كرد... با «نوشين طريقي» صحبت مي‌كردم و در بغض فروخورده او شنيدم كه هيئت (نظارت بر مطبوعات) به اتهام سياه‌نمايي! آن را لغو امتياز كرده است. «شهلا شركت» جزو معدود روزنامه‌نگاراني است كه مي‌شناسم. تا به حال در مطبوعات به جز او و محمد عطريانفر مديري از مطبوعات را نديده‌ام كه تمام مطالب را كلمه‌ به كلمه بخوانند.

شهلا شركت هم مطالب را مي‌خواند و هم مي‌دانست چه مي‌كند براي همين از گزند توقيف‌هاي فله‌اي گريخت ولي گويا حساب اين نوع گير دادن را نكرده بود. نمي‌دانم الان بچه‌هايي كه از اين مجله نان مي‌خوردند اين شب عيدي در چه حالي هستند ولي مي‌دانم اين نه انصاف است و نه عدالت.

سينا قنبرپور، سردبير هفته‌نامه اشراق و از اعضاي گروه گزارش مجله زنان است كه بخشي از يادداشت  او را خوانديم.

اصل مطلب (كليك كنيد!)

حيف از زنان ۱۶ ساله‌مان
يادداشتي از نوشين طريقي

ماهنامه زنان درست در شانزدهمين سالگرد آغاز انتشارش، لغو امتياز شد. نشريه‌اي كه بقايش در طول دو دهه گذشته نشان از واقع‌بيني و درك محدوديت‌هاي زمانه و افت‌خيزهاي پرشمار سال‌هاي اخير داشت، به جرم سياه‌نمايي وضعيت زنان متوقف شد.

«زنان» از معدود يادگارهاي جان سخت نشريات دهه 1370 بود كه جرياني نوگرا و دگرانديش در حوزه مسائل زنان را نمايندگي مي‌كرد. اين نشريه از اتاقي كوچك در موسسه كيان، ارگان نوانديشان ديني آغاز به كار كرد و وقتي به رسانه‌اي مستقل، جريان‌ساز و اثرگذار بدل شده‌است.

سابقه راه‌اندازي اين نشريه تخصصي و البته كاملا غيردولتي در حوزه زنان به زماني باز مي‌گردد كه با خروج سيدمحمد خاتمي از موسسه كيهان، خروج دسته‌جمعي روزنامه‌نگاران نزديك به جريان فكري نوانديشي ديني از اين موسسه رقم خورد. شهلا شركت، سردبير وقت هفته‌نامه «زن روز» بود كه پس از يك دهه فعاليت در «زن روز»، همراه با ديگر همكاران خود موسسه كيهان را ترك گفت و «زنان» را بنيان گذاشت. 

شهلا شركت در نخستين سرمقاله خود راهي را كه در آن قدم نهاده بود، چنين توصيف كرد:«راهي مسيري مي‌شويم كه از مكر كلوخ‌اندازان ايمنش نمي‌بينيم... بدانديشان مي‌توانند سپرها را زمين بگذارند. ما براي ستيز با مردان نيامده‌ايم. گرچه اهل پرهيز نيستيم اما منطق داريم و با اهل نظر، دوستي و مروت...»

ماهنامه «زنان» بيش از آنكه در حد و اندازه‌هاي نشريه‌اي متوسط‌الحال و عادي باقي بماند، به  مهم‌ترين تريبون فعالان امور زنان در دو دهه گذشته براي طرح مسائل زنان از هر دو طيف عمده فمينيست‌هاي سكولار و مسلمان تبديل شد و همين سعه صدر مسئولان «زنان» براي درج آرا و نظرات مختلف، موجب شد كه محفلي گرم و پررونق براي دنبال كردن مباحث زنان باشد، هرچند جدي‌ترين پرونده‌هايي كه «زنان» در حوزه انديشه‌اي دنبال مي‌كرد نسبت‌سنجي ميان خواسته‌هاي زنان با آراي انديشمندان مسلمان بود.

نشريه «زنان» مدعي بود كه كليد حل مشكلات را بايد در چهار حوزه جست:«دين، فرهنگ، قانون و آموزش». از اين رو بود كه تمركز اصلي «زنان» بر همين چهار محور قرار گرفت. «زنان» تلنگري جدي براي عالمان و متفكران دين شد تا كندوكاوي عميق در فقه و احكام دين داشته باشند و به ارتقاي جايگاه زنان در انديشه ديني منجر شود. به‌ويژه آنكه «زنان» به‌واسطه ارتباط نزديكش با جريان تحول‌خواه ديني مي‌كوشيد از امكانات فقه پوياي شيعي به نفع تفسير احكام دين متناسب با مقتضيات زمان و مكان بهره برد.

همزمان، عرصة فرهنگ و تنيدگي محكم آن با امور ديني موجب شد نشريه زنان يكي از رسالت‌هاي خود را به نقد ديدگاه‌ها و نگرش‌هايي خرافي و غيرمنطقي اختصاص دهد كه زنان را جنس دوم مي‌خواهد و زن را به اعتبار شوهر و فرزند داشتن حرمت مي‌نهد.

ديگر محور تمركز نشريه زنان در همه سال‌هاي انتشارش بازخواني مباحث قانوني بود. مقالاتي كه در دهه 1370 به قلم نويسندگاني چون مهرانگيز كار، شيرين عبادي، سيدمحسن سعيد‌زاده نوشته مي‌شد و در سال‌هاي اخير شادي صدر مهم‌ترين نويسنده مطالب حقوقي‌اش بود. همين نوشته‌ها حاوي نكات و مسائلي بود كه بارها مورد استفاده فراكسيون زنان اصلاح‌طلب مجلس ششم قرار گرفت و گفتماني كه نويسندگان «زنان» در توليد آن نقش بسزايي داشتند، در دولت و مجلس اصلاح‌طلب بارها و بارها مورد استفاده قرار گرفت و همين امر، اهميت «زنان» را دوچندان مي‌ساخت.

توقف «زنان» هرچند غيرمنتظره و غم انگيز است اما به‌‌واقع «زنان» بذري را كاشت كه در طول 16 سال به بار نشسته و تا سال‌ها بعد ميوه خواهد داد. هرچند افسوس مي‌خوريم و حسرت‌زده‌ايم از خواهر شانزده ساله‌مان كه فعلا به حصر رفته اما باور داريم زنان جامعه‌مان به حدي از توانمندي و آگاهي رسيده‌اند كه راه خود را با «زنان» و بي«زنان» ادامه خواهند داد. «چشمه آگاهي اگر بجوشد» كه خيل انبوه زنان و دختران دانش‌آموخته و متقاضي ورود به بازاركار نشان از جوشش آگاهي‌شان دارد، «زنان» بازهم به راه خو ادامه خواهد داد.  

* اين نوشته را نوشين طريقي، مسئول بخش اجتماعي مجله زنان كه سابقه بيش از هشت سال همكاري نزديك با اين نشريه را داشته، براي انتشار در اين سايت ارسال كرد. از همه دوستان و همكاران تحريريه زنان دعوت مي‌كنيم كه براي درج نوشته‌هايشان ياانتشار عكس‌هاي خود درباره اين مجله از اين فضا استفاده كنند.

زنان و سقف تحمل دولت "مردان"
يادداشتي از جميله كديور

... اگر ماهنامه زنان در طرح مسایل مبتلابه زنان و جذب مخاطب ناموفق بود، با مشکلی مواجه نمی شد. این هم از عجایب سرزمین ماست که تا نشریه ای پر و بال پیدا می کند و اقبال عمومی می یابد، جوانمرگ می شود. شرق و هم میهن از این مقوله بودند. این بار هم نوبت به نشریه ای رسید که توانست نزدیک به دو دهه ایستاده باقی بماند و حال از ساحت مطبوعات کشور حذف می شود.
خراب کردن بناهای آباد ارزش نیست، ساختن و تولید و استمرار حرکت درسنگلاخ فرهنگی هنر است. با یک بولدوزر در یک آن می شود آثار و بناهای فرهنگی که با خون دل خوردن صدها مهندس فرهنگی همراه بوده از بین برد...

آنچه آمد، بخشي از يادداشت جميله كديور، رئيس انجمن صنفي روزنامه‌نگاران زن ايران (رزا) و نماينده پيشين مجلس شوراي اسلامي است كه در روزنامه اعتماد چاپ شده است. او سال‌ها روزنامه نگاري را تجربه كرده و با مسائل و مشكلات پيش روي روزنامه نگاران براي انتشار نشريات خود و تداوم بقاي آنها آشناست. 

اصل مطلب (كليك كنيد!)

خانه دوست داشتنی ما
يادداشتي از نازنين كاظمي

اول شادی صدر بود که به نوشته های بی سر و ته ام مجال دیده شدن داد و ذهنم را هدفمند کرد برای نوشتن و بعد شهلا شرکت بود که به من یاد داد چگونه بنویسم... مجلة زنان برای من و به نوعی شاید برای همة آنهایی که حتی روزی به اتفاق پای در آنجا نهادند مامنی امن بود برای همة آنچه که در ذهن داشتی... و حالا...

اين بخشي از يادداشت نازنين كاظمي، گزارشگري است كه مدت‌ها با مجله زنان همكاري داشته، او نوشته‌اي در وبلاگ شخصي خود، بانوي ارديبهشت دارد كه كوتاه اما خواندني درباره مجله زنان و توقيف آن است.

اصل مطلب (كليك كنيد!)

همه براي "زنان"، "زنان" براي همه
يادداشتي از سيامك قاسمي

شاید سال‌های سال بود که جسته و گریخته خواننده "زنان" بودم ، اما آن هنگام که در بحبوحه انتخابات ریاست جمهوری گذشته و در ستاد دکتر معین با خانم شرکت بیشتر آشنا شدم و از زمانی که چندین ماه در کلاس های جامعه شناسی دکتر قاضیان در تحریریه زنان حضور پیدا کردم، ماهنامه زنان و شخصیت ویژه ی خانم شرکت برای من معنای دیگری پیدا کرد. در این سال‌ها چیزهای بسیاری از ایشان آموختم؛ او را نماد پایداری و استمرار و اعتقاد واقعی به حرکات رفرمیستی و اصلاحی برای پیشبرد اهداف اصلاح گرایانه می دانم و به این نکته ایمان دارم که برای شخصیت "شهلا شرکت" پایان معنایی ندارد؛ او دوباره می ایستد و دوباره آغاز می کند ؛ در جایی دیگر و در فضایی بهتر!

اين بخشي از ياداشت سيامك قاسمي، از نزديكان به مجله زنان است كه در وبلاگ شخصي خود، راز نو چند مطلب درباره مجله زنان نوشته و عكسي از تحريريه مجله زنان ساعاتي پس از اعلام خبر لغو مجوز قرار داده است. بخوانيد و ببينيد.

اصل مطلب (كليك كنيد!)

زنان ۱۵۲
عكس‌نوشته‌هاي مريم مجد

شماره جدید مجله زنان ساعاتی است که بر روی کیوسک های روزنامه فروشی هاست! بدون هیچ دغدغه آزار دهنده یا اتهام سياه‌نمايي ...!

مريم مجد، عكاس جواني است كه مدتي با مجله زنان همكاري داشت. او در وبلاگ شخصي‌خود، آگرانديسمان، عكس‌هايي قرار داده از آخرين شماره مجله زنان روي كيوسك‌هاي روزنامه‌فروشي. عكس‌ها و نوشته‌هايش را ببينيد.

اصل مطلب (كليك كنيد!)     

بيانيه  گزارشگران بدون مرز

گزارشگران بدون مرز اعتراض خود را نسبت به تصمیم هیات نظارت بر مطبوعات مبنی بر لغو پروانه انتشار ماهنامه زنان چنين اعلام کرد:"هیات نظارت بر مطبوعات مسئولیت اصلی توقیف نشریات را بر عهده گرفته و سپس دستگاه قضایی حکم به توقیف دایم آنها می دهد..."

 در بخشي از اين گزارش آمده است:"در پی به قدرت رسیدن محمود احمدی نژاد، هیات نظارت پروانه انتشار بیش از چهل نشریه را لغو کرده است. در تاریخ ٣٠ مهر ماه سال جاری خبرگزاری ایسنا از قول ناصر سراج معاون سیاسی - امنیتی دادستان کل کشور اعلام کرد که "در دو سال گذشته ‌٤٢ نشریه توسط هیات نظارت بر مطبوعات و دادگاه توقیف و لغو امتیاز شده اند، از این تعداد ‌٢٤ مورد لغو امتیاز و ‌١٨ مورد توقیف شده‌اند." آمار فوق تعداد روزنامه های توقیف موقت شده از سالهای پیش و حکم توقیف دایم دریافت کرده در این دوسال را محاسبه نکرده است. همچنین بعد از انتشار این خبر به جز ماهنامه زنان، نشریاتی چون آریا، ارزش، بیلماج، مدرسه، و… به این تعداد  اضافه شده است.

اصل مطلب (كليك كنيد!)

بيانيه انجمن روزنامه‌نگاران زن ايران (رزا)

انجمن روزنامه‌نگاران زن ايران، در اعتراض به توقيف مجله زنان به اتهام "اخلال در امنیت روانی جامعه"، بیانیه ای صادر کرد كه در آن تاكيد شده:"با توجه به رسالت تاريخي خود در حمايت از فعاليت‌هاي اطلاع‌رساني و خبررساني به ويژه زنان خبرنگار و روزنامه‌نگار با محکوم‌کردن اين اقدام خواهان رفع توقيف اين نشريه هستيم."

اين انجمن خواهان رفع حکم توقيف ماهنامه تخصصي زنان که جمع کثيري از زنان روزنامه‌نگار در آن فعاليت مي‌کردند شده و ابراز عقيده كرده است كه توقيف ماهنامه زنان بدون اخطار قبلي يا تذکر پيشين درباره توقيف رويه جديدي است.

بنا به اين بيانيه "توقيف ماهنامه زنان در پي تعطيلي بدون دليل سروش بانوان بيانگر انديشه‌اي نگران‌کننده است، توقيف ماهنامه زنان خلاف نص صريح قانون مطبوعات است و در حالي كه اين ماهنامه در طول 17 سال گذشته نقش موثري در بازنگاري مسائل و مشکلات زنان داشته و محلي براي طرح چالش‌هاي آنان نيز محسوب مي‌شد.

اصل مطلب (كليك كنيد!)

تعطیلی زنان نمادی از پایان نوسازی 
یادداشتی از حامد قدوسی

... من ترجیح می دهم تعطیلی زنان را نمادین تفسیر کنم. از دید من زنان هم بسته شد تا نشانه ای به نشانه های "پایان" آن دوره 16 ساله شور و امید به تغییر -با همه افت و خیزهایش- اضافه شود. دوره ای که مشخصه محوری اش - آشکار و نهان - در همه سال ها "نوسازی" بود. طنز تلخ ماجرا این که پایان این دوره را مردم همین سرزمین با دست های خودشان رقم زدند... آخرین بازمانده نسل مطبوعاتی که در سال های آخر وزارت ارشاد خاتمی و اوایل دولت هاشمی سر برآورده بودند تا نویدگر وزش "بادهای غربی" در این سرزمین باشند تمام شد. دوران مقالات تامل برانگیز جهانگیر صالح خو (سعید حجاریان) در کیان و یادداشت های خیال برانگیز و مستعار مسعود بهنود در پیام امروز و سرمقاله های آدینه و داستان های دنیای سخن و میزگردهای ایران فردا. آن هایی که من به خاطر دارم و تعطیلی رسمی و غیررسمی تک تک شان را به وضوح به یاد می آورم: آدینه، گردون، تکاپو، دنیای سخن، کیان، جامعه سالم، پیام امروز، نگاه نو، ایران فردا و دست آخر زنان. به زبان ضیاء موحد "هر نهالی که صبح کاشتیم غروبش از ریشه برکند".  

حامد قدوسی، نویسنده و اقتصاددان است و در وبلاگ شخصی اش، یک لیوان چای داغ، نگاهی تحلیلی به لغو مجوز مجله زنان دارد.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

حذف زنان از عرصه عمومی
شادی صدر

خبر لغو امتیاز مجله زنان، ماهنامه ای که درست 16 سال پیش، در بهمن 1370 کار خود را آغاز کرد، اگرچه هنوز رسمی نیست و از قول یک منبع آگاه بدون نام در خبرگزاری فارس منتشر شده، اما معانی تلخی برای همه ما که روزگاری دراز، خوانندگان و گاهی نویسندگان مجله زنان بوده ایم دارد؛ مجله ای که همه فراز و نشیبهای تحولات سیاسی 16 سال اخیر را صبورانه تاب آورده و صدایی ماندگار بوده برای زنان، از هر قشر و طبقه و با هر طرز تفکری که داشته اند؛ به گونه گونی جامعه ایران.

... تعطیلی مجله زنان، گامی دیگر است در راستای حذف زنان و هر آنچه زنانه است از صدا و چهره گرفته تا اندیشه و خیال، از عرصه عمومی. می نشینیم و می بینیم کی، زمان حذف همین نفسی که به لطف خدا می آید و می رود می رسد!

این بخشی است از نوشته شادی صدر، حقوقدان و روزنامه نگار که در روزنامه اعتماد ملی به چاپ رسید. شادی صدر نویسنده مطالب حقوقی مجله زنان بوده است.

اصل مطلب (کلیک کنید!) 

بلاهت بی پایان و لغو امتیاز زنان
یادداشتی از معصومه ناصری

... در شرایطی که هنوز در نظر بسیاری از مدیران و مسئولان انتساب به «فمینیسم» یک فحش است او (شهلا شرکت) چند سال پیش در پوستر بزرگی که در غرفه ماهنامه زنان در نمایشگاه مطبوعات نصب کرده بود نوشت: اولین نشریه فمینیستی ایران و خودم شاهد بودم که نشستن زیر این عنوان در آن شرایط چه تحملی می‌خواست...

این بخشی است از نوشته معصومه ناصری، روزنامه نگار در وبلاگ شخصی اش، کافه ناصری.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

بیانیه انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران

انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران به عنوان نهادی برآمده از روزنامه نگاران، که يكي از وظايف ذاتي‌اش دفاع از حقوق و امنيت شغلي آنان است. در پي توقيف مجله زنان پس از انتشار نزديك به ۱۶ سال و بيكار شدن جمع زيادي از روزنامه نگاران فعال در اين مطبوعه و همچنين اقدام غيرقانوني هيات نظارت بر مطبوعات بر لغو امتياز اين نشريه بدون هيچ پيش زمينه‌اي، انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران در بيانيه اي اعتراض خود را نسبت به اين امر اعلام كرد. بخشی از این بیانیه چنین است:

هيچ فرد يا گروه يا مقامي حق ندارد به نام استفاده از آزادي به استقلال سياسي- فرهنگي- اقتصادي- نظامي و تماميت ارضي ايران كمترين خدشه اي وارد كند و هيچ مقامي حق ندارد به نام حفظ استقلال و تماميت ارضي كشور آزادي هاي مشروع را هرچند با وضع قوانين و مقررات سلب كند. متأسفانه به رغم اين تصريح كشور ما از معدود كشورهايي است كه در جهان كنوني برپايه قانون مطبوعاتش شهروندان بايد براي انتشار نشريه درخواست صدور مجوز كنند و اين در حالي است كه در قاطبه كشورهاي جهان و حتي كشورهاي همسايه كافي است كه شهروندان براي انتشار نشريه و قبول مسئوليت مرتبط بر آن به ثبت آن در مراجع قانوني بپردازند و نيازي به اخذ مجوز ندارند.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

بیانیه کمیسیون و شاخه زنان جبهه مشارکت ایران اسلامی

پس از انتشار خبر لغو امتیاز مجله زنان، کمیسیون و شاخه زنان جبهه مشارکت ایران اسلامی، در بیانیه ای لغو امتیاز این نشریه را در "دایره تنگ نظری و امری سیاسی" ارزیابی کرده و از آن عمیقا ابراز تاسف کرد. در بخشی از این بیانیه آمده است:

... در سالهای اخیر از دیدگاه دولت، ظاهرا مساله زنان از یک موضوع اجتماعی به مساله ای امنیتی بدل شده است و هر نوع اشاره ای به موضوع زنان از این منظر مورد بررسی و موضوع برخورد قرار می گیرد. مجله زنان تنها یک نمونه آن است. در کتاب و تئاتر و سینما و اخیرا حتی سریال های تلویزیونی نیز نگاه به مسائل زنان دارای حساسیتی مضاعف گردیده و از گسترش دامنه تفکر جنسیتی با جدیت جلوگیری می شود. همان طور که چنین تبلیغ می شود که جای زن در خانه است، جای موضوع زنان نیز گویی در خفا و نهان خانه است، زیرا بیان دردها از مسائلی خبر می دهد که اگر گفته نشوند، می توان اینگونه القا کرد که ظاهرا وجود خارجی ندارند. لغو امتیاز نشریه با دلیلی مبهم و ناموجه توسط مرجع غیرقضایی نیز نشانگر ماهیت سیاسی برخوردی است که با ماهنامه زنان شده و متاسفانه بیانگر هر چه تنگ تر شدن فضای فکری و فرهنگی و کاری برای زنان است. این روند نشانگر تلاش جناح حاکم برای استیلای نوعی تفکر پس افتاده درحوزه مسائل زنان است...

اصل مطلب (کلیک کنید!)

آقایان بر ما ببخشایید!
یادداشت فهیمه خضرحیدری

... يادمان رفته بود كه وقتي سنگسارمان مي‌كنيد، وقتي حكم به اعداممان مي‌دهيد، وقتي حذفمان مي‌كنيد ، قدردان و فروتن باشيم و از شما تشكر كنيم...
راستش ما فكر مي‌كرديم خطوط قرمز را مي‌شناسيم اما انگار باز هم اين عقل ناقص، چشممان را به روي حقيقت بسته بود. ما در ميدان مين بوديم و دنبال منطقه امن مي‌گشتيم! خب بله حق داريد. خودمان هم قبول داريم كه واقعا خنده‌دار است اما تقصير ما چيست.به خدا باور كنيد نمي‌خواستيم اين طور بشود ولي هر كجا كه پا مي‌گذاشتيم «خط قرمز» بود. اصلا مي‌دانيد چيست؟ تكليف ما را خانم فرخزاد - اي واي ببخشيد باز پايمان رفت روي خط قرمز!! - خيلي سال پيش روشن كرده. مشاراليها گفته:«چراغ هاي رابطه خاموش است» و راست هم گفته انصافا...

این بخشی از یاداشت نسبتا طولانی ولی خواندنی و طنزگونه فهیمه خضرحیدری، گزارشگر مجله زنان است که تا چندی پیش مسئول بخش کتابخانه زنان بود. در کنار این یادداشت عکسی دسته جمعی از بعضی نویسندگان و دست اندر کاران مجله زنان در شب اعلام لغو امتیاز مجله قرار دارد. ببینید.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

مظلومیت زنان
یادداشت کریم ارغنده پور

... برای لحظاتی احساس سردی کردم. برخی همکاران روزنامه نگار ما می گویند آنقدر در چند سال گذشته خبر توقیف و تعطیلی روزنامه و مجله شنیده اند که نسبت به آن مقاوم شده اند. این سخن شاید نوعی درک واکنشی باشد. ولی بی تفاوتی در برابر خبر تعطیلی یک نشریه غیرممکن است. دقیقا مثل خبر مرگ عزیزان می ماند که هر قدر هم که زیاد و پشت سر هم باشد احساس ناراحتی و غم عمیق در برابر آن گریزناپذیر است...

این بخشی از یادداشت کریم ارغنده پور، عضو هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران است که در وبلاگ شخصی خود، نمای آینده درباره لغو امتیاز مجله زنان مطلبی نوشته است.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

پراکنده هایی غیرخشن
یادداشت مریم میرزا

... دادگاه من تشکیل شد. نماینده دادستان بیشتر از اتهامات من، درباره مجله زنان صحبت کرد. گفت:"آقای قاضی همه متهمان دادگاه در این مجله می نویسند." البته یادش نبود که متهم بودن مترادف مجرم بودن نیست. تازه چه کسی گفته که یک مجرم نباید مقاله بنویسد؟ تازه اگر هم نباید بنویسد چه ربطی به دادگاه انقلاب دارد، این در صلاحیت دادگاه مطبوعات است! آخری را وکیلم گفته بود و رویش را زمین نینداختند. انگار!...

این بخشی از یاداشت مریم میرزا در وبلاگ شخصی اش، فصل زن است. او مسئول بخش چشم انداز مجله زنان است و چند سالی است گزارش هایی برای بخش های مختلف این نشریه می نویسد.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

دیگر صبح های دوشنبه بدو بدو از خانه نمی زنیم بیرون، دیگر حوالی ساعت 10 در هفت تیر پیدایمان نمی شود، ... در آن مجله من بهترین گزارش هایم را نوشتم و در آن مجله من بهترین گزارش ها را از روزنامه نگاران شنیدم. در آن مجله هنوز سنت و احترام به نقد وجود داشت، و بر خلاف فضای حاکم در مطبوعات فعلی هنوز در آن مجله کسی با هدف پر شدن صفحه نمی نوشت. در آن مجله بی اغراق نوشتن برای همه حرکتی لذت بخش و متفاوت بود. 

این بخشی از یادداشت نیلوفر رستمی، گزارشگری است که سال ها در بخش اجتماعی مجله زنان فعال بوده است.

اصل مطلب (کلیک کنید!)

زنان را تاب نمی‌آورند
یادداشت پرستو دوکوهکی

بدن‌ام یخ زده. دیگه تحملِ شنیدن این یکی رو نداشتم ... فکر می‌کنم دوشنبه‌صبح‌ها برای بسیاری از روزنامه‌نگارانِ سال‌های اخیر خاطره‌انگیز بوده است: زمان‌هایی که هیأت نظارت بر مطبوعات جلسه تشکیل می‌دهد...

این بخشی از یادداشت پرستو دوکوهکی در وبلاگ شخصی اش، زن نوشت است، گزارشگری که سال ها با مجله زنان همکاری نزدیکی داشته و اکنون خارج از ایران در رشته جنسیت و رسانه تحصیل می کند.

اصل مطلب (کلیک کنید!) 

دختر سوم شهلا شرکت
یادداشت آسیه امینی

...بهترین گزارش هایم در "زنان" منتشر شد و بهتری نقدهای گزارش را در جلسات روزهای دوشنبه گروه گزارش زنان شنیدم؛ کاری که این روزها دیگر در مطبوعات باب نیست و هر چه نوشته ای فقط به خط قرمزها برخورنده نباشد کافی است!...

آنچه آمد بخشی از یادداشت آسیه امینی است در وبلاگ شخصی اش، وارش. او در این یادداشت نشریه زنان را دختر سوم شهلا شرکت خوانده است. آسیه چند تا از عکس هایی را هم که جواد منتظری از اولین شب لغو مجوز مجله گرفته، در مطلبش استفاده کرده است. بخوانید و ببینید.

اصل مطلب (کلیلک کنید!)

درباره مجله زنان
یادداشت مژده دقیقی

...من ده سال از عمر شانزده ساله مجله زنان را با آن زندگي کرده ام. مجله يي که در اين زمانه روي پاي خودش ايستاده و با ذره ذره کار اعضايش موجوديت پويا و مستقلي پيدا کرده است. روزهاي خوش، ساعت هاي سخت. شانزده سال يک عمر است...

این بخشی از یادداشت مژده دقیقی، مترجم و مسئول بخش ادب مجله زنان است که پنجشنبه ۱۱ بهمن در صفحه آخر روزنامه اعتماد منتشر شده است.

اصل مطلب در روزنامه اعتماد(کلیک کنید!) 

ماهنامه "‌زنان‌" از نشريات پر‌تخلف است

این نیز تیتر خبر بعدی خبرگزاری فارس (و همچنین ایسنا) درباره نشریه زنان است. در این خبر به نقل از هیات نظارت بر مطبوعات نشریه زنان نشریه ی "تند" فمینیستی و "پر تخلف" خوانده شده است. در این خبر و به نقل از نامه هیات نظارت بر مطبوعات تعدادی از آنچه تخلفات ماهنامه زنان نامیده شده، منتشر شده است.

اصل خبر در خبرگزاری فارس(کلیک کنید!)

این تیتر خبری است که دوشنبه، ۸ بهمن در خبرگزاری فارس منتشر شد. در حالی این خبرگزاری نزدیک به دولت خبر "لغو مجوز مجله زنان" را از سوی "یک منبع آگاه" منتشر کرد که هنوز با گذشت ۵ روز چنین حکمی به مجله زنان ابلاغ نشده است.

اصل خبر خبرگزاری فارس(کلیک کنید!)